Ben bilmem öyle “Like - Mike”,
Sen kendi bedenini beğen önce.
Hem herkes seni beğense bile,
Zerrelerden bile zerresin bence.
Bulutlar benim için ağlıyor bugün Fatma.
Kukumav kuşları gibi,
Ne üşüştünüz başıma?
Hastaysam hastayım işte,
Hadi bakın dalganıza.
Kadına kalkan bir el vardı havada.
Güçlüydü, kudretliydi, heybetliydi vurmadan önce.
Amma vurdun mu içi yanar,
Adamın…
Sonrası daha zor;
Hasretlik kalbini dağlar,
Kalem, kalem, kalemim.
Yazmaktan bıkmayan elim.
Ne sen, ne de bendim,
İşte hayatım, işte geçmişim,
İşte aşkım, işte kaderim,
İşte bedenim.
Bir güvercin kondu sol yanıma,
O kızıl gözleriyle baktı, baktı, baktı,
Ve uçup gitti sonunda.
Ey güvercin dedim;
Anam mısın?
Lüx elbiselerle gezmesi güzeldir.
Fakat; üstünde yamalı bir don,
Terli bir atlet ve eski bir pabuç oldumu.
Ne, sen seni beğenirsin,
Ne de, seni hiç kimse…
Meğer ne ağır meziyetmiş alın teri.
Yolda kalmak, parasız, pulsuz, çulsuz olmak,
Ne kötü!
Sevmek çok mu zor!
Yaşamak gerçekten zor mu bu kadar?
Bir Perşembe sabahı, yabancı bir evde;
Düşünürken balkonda,
Bulutlar çöküverdi üzerime,
Manisa Demirci’de.
Sıkıntıdan yıldızlar çiziyorum,
Açlık dediğin;
Bir sürgün sefalet
Dünya dediğin;
Bir hüsnü mübarek
Yokluk dediğin;
Durgun su üzerinde çırpınan bir balık
Ne dağlar dinler derdimi,
Ne yollar,
Nede yâr…
Sen, sende kaldın.
Ben, bende.
Yıldızlarda parlamıyor,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!