Ne var ki sende Şiiri - Erdem Duran

Ne var ki sende, bu akıl?
Ne var ki sende, bu dert?
Göğsünü gere gere çırpınır
Bu yürek… ne var ki?
Bir sözün düşer içime,
Sustuğum yerden büyür.
Adını anmasam bile
İçimde yankın yürür.
Gözlerin değmese bana,
Bir iz kalır gecemde.
Sanki senden bir parça
Yaşar her nefesimde.
Ne var ki sende, söyle—
Beni benden alan ne?
Bir yangın gibi içimde,
Sönmeyen bu hâl ne?
Dokunsan da geçmez sanki,
Uzak olsan dinmezsin.
Bir gölge gibi ardımda,
Hep benimle gezersin.
Unutmak istesem seni,
Hatıran izin vermez.
Kalbim sana sürgünlü,
Gidişin bile yetmez.
Ne var ki sende böyle,
Çözemedim yıllardır.
Bir düğüm gibi içimde,
Her nefeste sıkıdır.
Bir umut gibi doğarsın
En karanlık anımda.
Seni silmek isterken
Yeniden bulur canımda.
Sessizliğin konuşur,
Kulaklarımda gece.
Bir tek adın yetiyor
İçimde kopan hece.
Ne var ki sende hâlâ,
Beni sana bağlayan?
Kırıldıkça çoğalan,
Yine sana çağıran…
Ve şimdi anlıyorum—
Ne akıl, ne de bu dert…
Sende kalan benmişim,
Çırpınan bu yürek.