Ne Sanırlar beni Şiiri - Erdem Duran

Ne Sanırlar Beni…
Kel kafa, esmer ten…
Bir seksene yakın, suskun bir gölge.
“Fiziğin yerinde,” derler.
Ama kimse bilmez;
insanın en ağır yükünün
kendi içi olduğunu.
Gece uyumam.
Uykuyla arama bazen şiir girer,
bazen de sigaranın dumanı.
Kendimi üst üste yakarım,
bir izmarit gibi.
Külüm düşer masaya,
sesim içime.
Dolap çoğu zaman boş olur.
Az az alırım birkaç şey,
yetineyim diye;
beni tamamen tüketmeden.
En sevdiğim vakit gecedir.
Mehtabın karşısına geçip
soğuk bir bira açmak…
Sonra içimde ne varsa
bağıra bağıra bırakmak göğe.
Sesimin ulaştığı her yerde
bir parçam kalır sanki;
sokak lambasında,
kaldırım taşında,
bir gece rüzgârında…
Ne sanırlar, bilmem.
Oysa ben,
birkaç şiirden ibaretim sadece:
özlem,
hasret
ve içime oturup kalkmayan
o derin sessizlik.