Ne Mana Şiiri - Kenan Gezici

Ne de çok patavatsız var her yanda.
Acizlerin sesleri sussun.
Köreltiyor acıyarak bakıp, gülmeye zorluyor
Hangi hakkın, hangi öcün peşinde.
Uyumlu bir teslimiyet içindeydim.
Acı duymak belki de en gösterişli halim.
Dağılmasın diye sesim kısık çıkar her gece.
Acır her zaman insancıl yanlarım.
Öcüm alınacak biliyorum Kün fe yekün,
Kuyuya atılacak elbette deli.
İki dudak arasında ne çok yalan gizli.
İnanır aptal kır kez söyleyince.
Bense derdime yanarım kendimin.
Mağara da karanlıkta yol arkadaşım.
Şimdi ne olacak ne yapacağım.
İliklerime kadar var teslimiyetim.
Ne garip inkarcılar inanca çağırır beni.
Oysa ben on ikiden biriyim.
Soğukta geziyorum, sıcaktakiler muhalifim.
Çünkü bakıyorum buharlaşmış insani yanları.
Kim yapmasa işini ben koşardım.
Kıymetimi bilmedi insanlar bir de baharın.
Bire bir gözlerine baktım göremedim.
Pul yalamaya elverişli dilleri,
İyi yaparlardı iki eli birbirine sürtmeyi.
Severlerdi yaltaklanmayı.
Ön iki dişleri uzanırdı bendeki duyunca kırgınlıkları.
Paçavradır birçoğu için sözler, derinlikli sözler.
Her gün yan çizmenin verdiği refleksle.
Bir gün en kutsal seçilirsin bir gün en kötü.
Ya hepten bir çelişkimi değil onlar için.
Üstelik kullanılmaya ve atılmaya elverişli.
Hala birçok yanlarım vardı.
Başka başka bulmadan terk etmez biliyorum beni.
Bir bahanesi olacak elbet nefret etmenin.

Kenan GEZİCİ 16/08/2026