Nazmiye Kayar Şiirleri - Şair Nazmiye Kayar

Ölüm çok yakın,
Uzak gibi görünsede.
Bir anlık,bir nefeslik
Ömrüm var belkide.
Ama bilemezsin ki ölüm,
Nerde,kiminle!

Hayallerim ve gerçeklerim,
İkisi arasında bir tek nokta;
Birisi benim isteyipte elde edemediklerim,
Diğeri de benim istemeden gerçekleşen gerçeklerim.
Hayallerim ve gerçeklerim,
Ne olurdu sanki gerçeklerim,hayallerim olsaydı da,

Parmaklarımın arasına aldığım solucan
Kıvranmaya başlayınca korkmuştum,
Gece olunca rüyalardan,
Uyanınca hayattan,yaşamaktan,yaşayamamaktan...
İhtimal ölürsem
Sorgu sualden korkacağım;

'İstanbul'u dinliyorum gözlerim kapalı.'
Ve ben İstanbul'la beraber yüreğimi.
Haliç bilir ayak seslerimi.
Hani durup durup defalarca koştuğum caddeler.
Hani ölülerde bilir beni.
Hani şu milyonlarca mezartaşı.

Madem ki aşk yok,
Aşka aşık ben varım.
Sonsuz aşksa aradığın,
Sadece bu yolda ben varım.
Yarım bırakılmış bir aşka verilen
Çoğul yüreğim,yok ki benim.

Yüzüme gülümsedi bahar,
İğdeler çiçek açtı.
Filizlendi,büyüdü,
Sardı,sarmaladı sessizliğin,
Gönlümde hasretin.
Damarlarımda akan kan,sen oldun artık.

Kimsin sen,kimim ben?
Biliyor musun kendi sonunu?
Avuçlarım uyuyunca nesne tutmuyor,
Yanıma canımdan başkasını vermezler!
Karanlık rüyalarda masum yüzler var,
Karanlık dünyada ay ve yıldızlar,

Sen merak etme,
Ben sana beklemediğin zamanda geleceğim.
Bir rüzgar yumuşaklığı ile,
Ne yapacağını şaşıracaksın.
Anlayamadığın duygular seni ağlatacak,
Ve susturacak gökten düşen kar damlaları.

Yalnızlığın bir anlamı olmalı;
Eğer anlamı yoksa yalnızlığın,
Terk edişlerin ve edilişlerin
Mutsuzluğun, hatta mutluluğununda
Bir anlamı kalmaz......

Hesabı kapatamadım sevgili...
Geçen yıldan devrettin,
Yarınlarıma...!