Nazlı'nın Evi Şiiri - Tayhan Cr

Bugün yine yolum
Senin doğup büyüdüğün eve düştü Nazlı...
Yıllar önce önünden geçmeyi bile
Bir hayal gibi kurardım içimde.
Belki bir perde aralanır diye,
Belki bir gün göz göze geliriz diye
Defalarca düşledim o sokağı.
Bugün durup baktım o eve...
Sessizlik vardı sadece.
Ne bir ışık yanıyordu içeride,
Ne de seni hatırlatan bir ses vardı.
Ev hâlâ yerindeydi ama
İçindeki hayat gitmiş gibiydi.
O an anladım ki;
Bazı evler boş kalınca değil,
İçinde beklediğin insan olmayınca
Yetim görünürmüş insana.
Ben yıllarca
Hayalini yaşattım içimde.
Bir gün karşıma çıkarsın diye
Kalbimde sana ait bir köşe sakladım.
Ama şimdi anlıyorum Nazlı...
Bir ev ne kadar ayakta durursa dursun,
İçinde sen yoksan
Sadece duvardan ibaret kalıyor.
Hayat da biraz böyle işte...
İnsan bazen her şeye sahip oluyor
Ama bir kişiyi eksik yaşayınca
İçi boş bir eve dönüşüyor kalbi.