Nazife Abaylı Şiirleri - Şair Nazife Abaylı

O son goruste küstüm ben hayata.
Bilmeden son kez elimi tuttugunu,
Bilmeden son kez gozlerime bakip.
Goz pinarlarindan suzulen yaslarin son kez aktigini bilmeden.

O son goruste küstüm ben hayata,

'İyi geceler 'derken,
Git demek istememiştim.
Sevdiğimdendi sana kaprisim.
Ama sen gittin.....
Gittin de....
Şimdi ben....

Sen şimdi yatak odamda oğluşuma sarılmış uyuyorsun...
Ben ise diğer odada yalnızlığıma sarılmış uyuyorum...
Yaşam bu mu dersin?

Yoksa,alıp oğluşumun koynundan seni,
Bağrıma basmak mı dersin?

ANNECİĞİM
İnsanların yaşama bağlandığı gibi bağlandım sana,
Dokuz ay acı içinde kıvrandın sen,
Hayat vermek için bana.
Geceni gündüz,gündüzünü gece ederek.
Dünyada buldum kendimi,

Çok sıcaksın bana bu günlerde,
Açıp kollarımı kucaklamak istiyorum.
Gözlerimi kapayıp hissedebilmek seni,
Bir daha uyanmamak istiyorum.

Soğuk gelirdin eskiden enseme değdiğinde,

Bir gün herşey bitti derken...
Seni gördüm benim gibi sandım...
Bir umut kapladi yüreğimi..
Uzattım ellerimi belki tutarsın diye..
Bütün düşüncelerim değişti..
Robotlaşmış beynimde...

Artik ruyalarima girmiyor,
Ben onu affettim,
O ruyalarimi terketti..!

Denizleri hep mavi ve temiz bilirdim,
Bilseydim çamurdan ve bataklık olduğunu,
Dalarmıydım hiç dibine,
Gel de çıkar beni,saplandığım kumlardan.

Aşka ihanet yoktur damarımda.
Yaşadım mı aşkı tam yaşarım.
Yaşadım mı aşkı.....
Kadın gibi yaşarım.
Bir kez aşık oldum mu...
Bir başkasını görmez gözüm...

Sana,
'Seni daha fazla sevmeden git..! ' demiştim.
'Nereye? ' dediğinde,
Bu kadar çabuk gideceğini,
Düşünmemiştim.
Gittin....