Nasip Şiiri - Ömer Albayrak Hayat Mr

Ömer ALBAYRAK

Seni sevmeye başladığımda
bunun adını koymadım.
Adını erken koymüş olmaktan korktum.

Sana biraz daha yakın olmak istedim.
Bir gün sesini duymak için
bahane buldum.
Bir gün yüzünü görmek için
yolumu değiştirdim.
Sonra yollar
kendiliğinden değişmeye başladı.
Sen nereye gitsen
benim içimde
oraya çıkan bir yol beliriyordu.
Bir şehir uzaklığındaydın belki,
ama ben
aradaki kilometreleri değil,
sana ulaşacağım günü sayıyordum.

Çok uğraştım.
Bir insanın
bir başka insan için
yapabileceği ne varsa
yaptım.
Bekledim.
Sustum.
Konuştum.
Gerektiğinde gururumu
cebime koyup
kapına geldim.
Bazen bir tek “olur” sözüne
koca bir ömür sığdırdım.
Sen sustun.
Ben sustukça
içimdeki ses büyüdü.
Her gece
“yarın” dedim.
Her sabah
sanki kader, gece boyunca fikrini değiştirmiş gibi
yeniden başladım.

Bir gün
“belki” dedin.
Ben o “belki”yi
“umut” sandım.
Sonra yıllarca
bir kelimenin içinde yaşadım.
Ne zaman yorulsam
kendime şunu söyledim:
Daha bitmedi.
Sevdiğimşey için
ne kadar yürüyebileceğimi
ancak yolda öğrenebilirdim.

Ben çok yürüdüm.
Ayakkabılarım eskidi,
Gururum eskidi,
Beklemekten bazı gecelerim eskidi.
Ama senden vazgeçmedim.

Sonra bir gün
anladım ki
ben sana doğru yürürken
sen benden uzaklaşmıyordun.
Sen zaten
başka bir yöne gidiyordun.
İşte o gün
ilk defa
“nasip” kelimesini
acıtmadan söyledim.
Nasip değilmiş…

Bunu söylemek kolay değildi.
Elimden gelen her şeyi yaptıktan sonra
kaybettiğimi kabullendim.

Ben eksik bırakmadım kendimi.
Bir adım daha atsam
kendimden çıkacaktım.
Bir söz daha söylesem
sözüm kalmayacaktı.
Bir kez daha gelsem
kapında bekleyen
ben değil,
gurursuz bir gölge olacaktı.

Durdum.
İlk defa sana değil,
kendime döndüm.
Nasip sadece kavuşmak değildi.
Senin ardindan sonuna kadar gitmekti.
Bazen
kapısını çalmaktı.
Bazen
elimden geleni yapıp
sonra kapının önünden çekilmekti.

Ben seni
sonuna kadar sevdim.
Sonuna kadar geldim.
Sonra yolun
benim yolum olmadığını gördüm.
Kader gayrete aşıktır
derler ya…
Ben gayretimi yaptım.
Kader de
bana seni değil,
seni sevmiş olan
o adamı bıraktı.

Şimdi geriye dönüp baktığımda
“keşke biraz daha uğraşsaydım”
demiyorum.
Çünkü uğraştım.
“Keşke gitmeseydim”
demiyorum.
Çünkü gittim.
“Keşke söylemeseydim”
demiyorum.
Çünkü söyledim.

İçimde yalnızca
bir teşekkür var.
Sana değil yalnızca…
Beni sana kadar götüren
o yola.
Çünkü ben o yolun sonunda
sana kavuşamadım.
Ama kendimi buldum.

Şimdi biri bana
“Nasip miydi?” diye sorsa
başımı kaldırıp
gökyüzüne bakarım.
Cevap vermem.
Her cevap söylenmez.
Yaşanır.
Ben yaşadım.
Sen benim nasibim değildin belki.
Ama seni sevmek,
hayatımın
en uzun yoluydu.
Ve ben o yoldan
ellerim boş,
ama başım dik döndüm.