Nâme-i Azm Şiiri - Cihad İslam Yılmaz

Ey gönül! Kasvet ile bağlama ikbâlini,
Şeb ne kadar tûl olsa seher vaktini doğurur.
Bir nefha-i Rahmân ile titrer cümle cihân,
Kibri göğe yükseleni bir lahzada savurur.

Zannetme ki altın ile kurulmuş taht kalır,
Her tâcın altında fanî bir baş eğilir.
Lâkin Hakk'a bağlanan sarsılmaz bir dağ olur,
Vakti gelince adı asırlarla söylenir.

Bir avuç toprak değil uğrunda can verdiğimiz,
Secdelerin kokusudur yurdun aziz bağrı.
Her taşı bir duâdır, her dağı bir niyazdır,
Şehîdin kanıyla yazılmıştır kader satırı.

Nâmertin hilesinden ürkmez er meydanında,
Çelikten değildir mertin sinesindeki metin.
İmân ile bilenmiş irâde kılıç olur,
Çöker önünde fitnenin en mağrur leşkeri.

Ey nesl-i istikbâl! Sakın aslını unutma,
Maziyi kaybedenin yarını da virandır.
Kökü semâya uzanır irfan ile beslenen,
Millet odur ki özü hakikate fermândır.

Ne deryâlar söndürür hak için yanan nârı,
Ne kasırga devirebilir duâdan kal'ayı.
Allah'a dayananın ufku tükenmez asla,
Rahmet eriştiğinde aşar her müşkül yayı.

Şükürle kuvvet bulur kanaat ehlinin ömrü,
Sabırla yoğrulursa diken gülistan olur.
Bir ümmetin dirilişi bir kalpte başlar evvel,
Sonra o tek kıvılcım cihana destan olur.

Gel ey aziz milletim, ye'si gönülden çıkar,
Her imtihan sonunda bir fetih müjdelenir.
Mâdem ki hüküm O'nun, mîzân O'nun elindedir;
Hak'tan yana yürüyen ebediyyen yenilmez.