(Unutmak unutabilenler için kaçışların en kolayıdır. Unutmayı denedik ikimizde. Birbirimizi unutmak istedik. Kaçtığımız yerleri mi iyi seçemedik ne, hep rastlaştık gecikmiş köşelerde. Belki de hep birbirimizin izini sürdük. Bu nasıl unutmak isteğiyse?)
unuttum seni
unuttuğumu bile unuttum
canımın bir yarısına
Baskınına uğrar boş yürek / korkak duyguların
Sevdasını dağa kaldırır
Bilse çürütür mü zamanı
_____menziline yazılıp
_______ eskitir sevgisini
üst üste yenildin kedere
düşünmek istediğin ne varsa
belki de senden önce vardılar
gitmek istemediğin uzaklarda
unutulmak korkusu
yanına aldığın korkuların en büyüğüydü.
söz sözle boğuldu
kurşun ağırlığında suskular
akort edilemeyen
bir ses buldum bana doğru uzanan
tek düze ses sessizlikten farksızdır
YÜREĞİMİN YIRTICI KUŞLARI
meyvesini topladı kement / darağacında
beyazın masumluğu bozuldu
siyaha başkaldırıştı
(ve koşar çocuk,
hayat akıp giderken ayaklarının altından, bir kum tanesi kadar küçük mutluluklardı sevinçleri, havalanıp kurtulmak istiyordu... kanatları yoktu... uçurtmalardaydı umudu ve her umudun ayrı bir rengi vardı.
yüreğinin delişmen ateşiyle kopan fırtınalarında çocukça sevmenin arılığıydı gülüşü)
duvarlara mahkum kapım
yanmasını bilmeyen kör kandil
benim kişisel tarihimdir
yüzümdeki çizgiler
yıldızlar bile üşür soluğumda
beton donukluğundaydı
kanayan kentlerin birbirine değen hüznü
üşüyordum / kar beyazı ışıltısındaydı mevsim
kendimi yineleyip durdum
kent'te iki kişiydik o gece
aydınlıktı gökyüzü aşk da öyleydi
eş zamanlı yangınlar başlamıştı
adı belliydi yaşananların
pusulasızdık
bizim sokakta
sarmaşıklar gibi insanlar
el ele yürürler
çiçekler renk renk boy boy
resmi geçitteler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!