Üzmüş gülümü, üzmeye hakkı olmayan ben.
Özürlerin bile nafile olduğu kelamlar var.
Sızlasa da yüreğim, teselliyi veren gül;
Affı kalbiyle isteyip, utancıyla bekleyen var.
Karşımda, kalbin nuruyla nurlanan bir insan;
Bedenimde, o nuru istemeyerek inciten bir ruh var.
En büyük kötülüğü yaparmış insana, insan.
Gözlerini bile yummaya âr eden, sabahı bekleyen var.
Kayıt Tarihi : 21.08.2026 06:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!