Asırlardır bu dünyada
Namlar saldı Türk Askeri
Vatanına namusuna
Canlar verdi Türk Askeri
1453 İSTANBULDA
Ekmeğini yiyip yudunda durur,
Asker,Öğretmen Çocuğun vurur,
İyiliğin görende iftira vurur,
Her türlü insanlar yaşar Türkiyem.
Dağların çoğu bakire daha,
Tavırlarında kendine has edası vardı,
İlk gördüğüm anda yaşama sevinci sardı,
Gittiğim yerlerde gözlerim onu arardı
Yorgun bezgin gönlümü bir umut sardı.
Sevgin kara günlerimi güneş gibi yardı.
Eller sözüne kanarsın,
Sonra alev alev yanarsın,
Genç yaşlarda bunarsın,
Acıdım sana vah vaah
O zaman pek rahat olmuştun,
Sevgiyi ihmal ettiğin anda
Ahlâk sathında sıkıntı vardır
Torpile öncelik tanıdığında
Güven katında göçüntü vardır.
Üç maymuna hak tanıdığında
Şehitlerin canlarıyla alınan bu toprak
Gaziler namlusundaki çiçeklerle kurtuldu
Atalarımızın kanlarıyla renklenen Bayrak
Milletimin gayretiyle bu günü buldu
Eyy azili mahveden güller çiçekler
İyiyken üleşilememiş
Ömrünü evine vermiş
Var yok ortaya sermiş
Kimi usanmış kimi bezmiş vay.
Biraz su ver diyememiş
Aşkımı söylemezsem,
İçim içimi yer beni,
Aşkı iletemezsem,
Kabul etmez yer beni,
Sözümde duramazsan,
El içinde yer beni.
Kelimeler kurnazlaştıki,
Hasımla dostun yeri değişti,
Turist olup geçtiki,
Kültürle uygarlığın aklı karıştı.
Sorular zorlaştımıki?
Niçin şimşekler gibi gürlüyorsun,
Öğrendim huyunu yalan söylüyorsun,
Niçin gönüldrn gülümsemiyorsun,
Öğrendim huyunu yalan söylüyorsun.
Yılanlar gibi köşeden kayıyorsun,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!