Mustafa Uzğuç Şiirleri - Şair Mustafa Uzğuç

Beton Rüyalar
içimde
Yıkılmış bir bina yaşıyor.
bir çocuk
yoksulluğu saklarken
bir sigara dumanında büyüyor.

Camın Ardındaki Sessizlik"

İnsanoğlu zamanla eksilir,
Kendi elleriyle örer yıkımını
Yıpranır, yıpratır;
Sevdiğini bile…

En Sade Evde, En Derin Sevgi
Bir duvarın çatlağından sızan rüzgâr gibi,
Sessizce gelir gerçekler,
Sözsüz bir annenin gözünden dökülen yaşta gizlidir hakikat.
Ne saraylar, ne yüksek mertebeler
İnsanı insan yapan,

GENÇLİK GÜNLERIM

Tel tel dökülüyor saçlarım,
Sanki her tel, bir hayalden kopmuş.
Ben daha yirmiyim,
Ama her yaşım üç kez yazılmış.

Karanlığın Ortasında Gülüş

Ne de güzel yalandan da olsa gülebilmek,
çürük dişleriyle kahkaha atan çocuklar gibi,
sokakta top koşturan,
ama eve aç dönen çocuklar gibi…

Kimin Alın Yazısı
(Bir Filistinli çocuğun ağzından)
Ben toprağı elime aldım bir gün,
oyun oynayacaktım.
Ama o toprak
kan kokuyordu.

Mezar Taşında Adımız

Bir gün,
yeryüzü sustuğunda
ve gökyüzü bir dua gibi
dudağımızda mühürlendiğinde

Saatler geçmiyordu artık,
eskimişti zaman.

Duvarlar bile aynı acıyı dinlemekten 
nem kapmıştı.
Ev dediğin şey neydi zaten?
Bir insan gidince
 eşyaların yetim kaldığı yer.

Söz Uçurumu”
Dillerden süzülen cümleler çırılçıplak
Ama kulaklar giyinik yalanla
Ne dediysem, başka şey anladılar;
Çünkü herkes, sadece kendini duyar.
Çocukken sessizlikte büyüttüm umutları,