Karanlığın Ortasında Gülüş

Karanlığın Ortasında Gülüş

Ne de güzel yalandan da olsa gülebilmek,
çürük dişleriyle kahkaha atan çocuklar gibi,
sokakta top koşturan,
ama eve aç dönen çocuklar gibi…
Ve sahte de olsa bahtiyar olmak,
çünkü ekmeğin tadı bile bazen hayaldir,
çünkü sevinç dediğin,
bir günlüğüne alınmış ucuz bir kiradır.
Bir gün, konar çiçeklerimize kelebekler;
ama bilirim, o kelebeğin kanadında da
bir şehrin yoksulluğu taşınır,
bir fabrikanın dumanı,
bir annenin gözyaşı…
Aynı gündüz vakti mum yakmak gibi
umudu haykırıyoruz karanlığa inat.
Ellerimiz nasırlı, yüzümüz solgun,
ama içimizde hâlâ yanıyor
çivili bir güneş gibi direnç.

Bizim gülüşümüz sahte değil,
bizim mutluluğumuz kanlı ve gerçek:
bir zinciri kırarken çıkan ses kadar,
bir isyanın ilk nefesi kadar gerçek.
Çünkü bazen,
yalanın gölgesinde büyüyen gülüş bile
gerçeğin tokadından
daha devrimcidir.