Beton Rüyalar Şiiri - Mustafa Uzğuç

Şehrin en eski mahallesinde, yarısı yıkılmış bir binanın üçüncü katında büyüdü. Duvarlar çatlak, merdivenler eksikti ama en çok eksik olan şey sesti; kimse kimseyi gerçekten duymuyordu. Çocukken cebine utancını koymayı öğrendi. Yoksulluk, başkalarının yüzünde bir bakıştı; o bakışı görmemek için başını hep biraz eğik tuttu. Akşamları pencereye oturur, sokaktan yükselen sigara dumanına bakardı. Duman yukarı çıkarken o da büyüdü—istemeden, aceleyle. Bir gün sokağın köşesine yeni bir tabela asıldı: “Adalet.” Altından herkes geçti, kimse durmadı. O ise uzun uzun baktı. İçinin boş olduğunu ilk o fark etti. Konuşmayı denedi yıllarca. Kelimelerini insanların yüzüne bıraktı ama geri dönen olmadı. Sesini en iyi duvarlar tanıdı; yankısıyla arkadaş oldu. Sonra biri geldi. Yanlış zamanda, yanlış yerde. Bir otobüs durağında tanıştılar. Gözlerinde kalacak gibi bir şey vardı ama hep gitmeye hazırdı. Gerçekten de öyle oldu—bir gün, aceleyle indiği bir durak gibi çıktı hayatından. Ne vedası tamdı ne de kalışı. Yıllar geçti. Bina tamamen yıkıldı ama o hâlâ içindeydi. Enkazı taşıyarak yürümeyi öğrendi. Şimdi biri ona “yaşıyor musun?” diye sorsa, cevap vermek için duruyor. Çünkü yaşamak ona hiçbir zaman büyük bir şey gibi gelmedi. Daha çok, unutmamaya çalışmak gibi.