Gençlik Günlerim Şiiri - Mustafa Uzğuç

GENÇLİK GÜNLERIM

Tel tel dökülüyor saçlarım,
Sanki her tel, bir hayalden kopmuş.
Ben daha yirmiyim,
Ama her yaşım üç kez yazılmış.
Zaman, sırtıma dağ gibi oturdu.
Omzumda bir ev taşıdım,
Ev dediğim… belki dört duvar hüzün,
Belki annemin yokluğa sarılmış duası.
Baktım aynaya —
Ben kimim bu yabancı surette?
Bir menekşenin kokusunda aradım sevgiyi,
Ama çürük toprağa düşmüştü umut.
Kalabalıklar içinde en sessiz bendim.
Ne bir dost sesi,
Ne bir "İyisin değil mi?" sorusu.
Ben susarken içimde kıyamet vardı.
Babamdan bir avuç kırık kelime kaldı,
"Diren oğlum" dedi satır aralarında.
Ama ben çoktan çekilmişim hayattan,
Anneme bile söylemeden gitmişim aslında.
Aklar erken düştü saçlarıma,
Gülmedim çocukça,
Koşmadım yağmurda,
Sadece yaşadım sanarak sürüklendim.
Şimdi ben yokum,
Toprağın diliyle konuşuyorum gecelere.
Mezarımda bir çocukluk yatıyor
Ve üstümde susan bir gökyüzü sadece.