Ne vefa kaldı elimde, ne sevgi, ne hatır,
Beni unutan dostları sildim satır satır.
Kimi alsam şu yaralı gönlüme, eskisini aratır,
Yaralarımı sarmak yerine, daha da çok kanatır...
Lan vicdansız dünya, neye umut bağlayayım,
Yüzünün ışığını,
Ne güneş geçer, ne ay,
Senin ihtişamına,
Ne taç yeter, ne saray.
İlk defa gördü peri,
Tohum aşkla ekin olur,
Sevilmeyen yetim olur,
Sevenin dili ketum olur,
Çöz beni Leyla.
Çöz beni Leyla.
Yalnız koydun şu dünyada,
Boğuldum ben bu deryâda.
Geliver bir dakika da,
Bak hâlime leylim leylim!
Isıttığın şu gönlüme,
Hayalin yine geceme üşüştü,
Aklımı başımdan uçuran kadın!
Bunca yıla rağmen dört harfli adın,
Ne silindi ne de dilimden düştü.
Kalem gibi kaşlar, ya sırma saçın,
seni bir yerden tanıyorum,
her gün sokakta görüyorum.
seçiyorsun armudun irilerini,
sinir ediyorsun birilerini!
sıra olan yerde kaynıyosun,
aaferin her dalda oynuyosun.
Ben ne yapsaam akım oluyo,
Bulunduğum yer rakım oluyo.
Fark ediyorum bende gözler,
Takip edilir koyduğum izler,
Reytingim, hayreet!
Kalbimin içinden, ta derininden
Bir ırmak doğar, akar Fatma'ya.
Gözlerim tutuşur güzelliğinden,
Yanar alev alev, bakar Fatma'ya.
Masum bir büyü var bakışlarında,
-
Zehra Akar
Tüm Yorumlarsüper bir şaiir başarılarının devamını diliyorum