Hasret denilen duygu, hep yollara baktırır,
Yürek delinir sanki, küt küt eder attırır,
Göze dolan yaşları, sicim gibi aktırır,
Bunu bilir mi bilmem, özlenen vefasız yar,
Yazın tam ortasında, yüreğine yağar kar.
Belki gelirsin diye, gözlerim yolda,
Bekledim uzun uzun, gelmedin gitti.
Ağrı oluştu kalem tuttuğum kolda,
Yazdığım kelimeler, bitmedi gitti.
Satırlar doldu bak, sözcüklerle bir bir,
İnsan ulaştı mı zamanla belli bir yaşa,
Hastalık bakmıyor ne bahara ne de kışa,
İşlemiyor bu yaşta eskilerin tabiri,
Oturulmaz kışın yaşa, yazın dahi taşa.
moncer
Beklerim nicedir senin yolunu
Bitti ümit şimdi çile doluyor
Kırdın benim kanadımı kolumu
Gitti sağlık ağrı bele vuruyor
Umut ettim özlemlere yaslandım
Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır,
Sevgi denilen hasleti yaşatan yardır,
Etrafında yoksa eğer huzur, mutluluk,
Firdevs cennetleri bile insana dardır.
moncer
Çocukluğumdan hala izler taşıyan sokaklar,
Alıp götürüyor beni, o çok geçmiş yıllara,
Tel tel dökülmüş sıvalar, çatıdaki saçaklar,
Kapıldım gidiyorum yaşanmış hatıralara.
Nerede bahçeli ev, sokağın inci gerdanı,
Burda bugün hava güzel
Cıvıl cıvıl kuş sesleri
Telefonun sesi özel
Tıkır tıkır tuş sesleri
moncer
Sevgi dolu sözlerde, adını yazar gibi,
Bir hayal denizinde, birlikte yüzer gibi,
Yıldız sarmış göklerde, coşkuyla uçar gibi,
Bak sevinç çığlıkları, atıyor benim kalbim,
Sana olan sevgimle, bitiyor bütün derdim.
Bir haber vermeden, uçup da gittin gönlümden,
Etrafında dolanan, pervaneye döndürdün.
Şüphen mi vardı, benim sana olan sevgimden,
Açmaya hazırlanan, gonca gülü söndürdün.
Verdiğin selamla, duygularımı coşturdun,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!