Sen bahar çiçeği gonca bir gülsün
Bense hazan mevsiminde bir bülbül
Dilerim tanrıdan hep yüzün gülsün
Açsın gönlünde mis kokulu sümbül
Öterim dallarında yanık yanık
Gonca gül idin güller arasında
Koparmaya kıyamadığım
Özlemle dolu anlar arasında
Koklamaya doyamadığım
Seni tanıdığımda solgun Gonca Gül’dün
Şimdi büyüyüp açtın da yaprak mı döktün
Sen öyle darbeler vurup gittin ki bana
Tekmil otuz iki dişimi birden söktün.
moncer
Baharın habercisisin sen Gonca Gül,
Uykuya dalamaz hasretinle Bülbül,
Lakin şafak sökmede gün ağarmakta,
Uzaklarda bir çocuk ağlamakta,
Aşkın ateşi kalbimi yakmakta,
Ne var ki açışını göremez Bülbül.
Gonca gülüm nerdesin,
Bilinmeyen yerdesin
Göremiyom hiçbir şey
Gözlerimde perdesin
Gece gece ararım,
Güller açsın yüreğinde; kırmızı, pembe,
Otur gel yanıma, konuşalım bir demde,
Ne olur, sürmesin, bitsin bu dargınlık,
Ceylan bakışlım, haydi uzatma, gel artık,
Ağlıyor bak yürekler, sırılsıklam ıslandık.
Gül kokulum hasretinle yandı gönül,
Madem istedin yazın diye dosta,
Bilmem dostların ne der bu hususta
Yazmak kolay olsa yazardık usta
Benim yazdıklarım gönlümü eyler.
moncer
...
Şarkılar ve şiirler tükendi sevdaya bende
Gençlik mi kaldı ah bu yaşlı bedende
Nice gonca güller açtı da baharda yazda
Bir ben yer bulamadım gönül bahçende
Oy benim gönül bahçemde açan çiçek
Güzelliğin kıskandırır bak alemi
Etrafımda hep pır pır uçan kelebek
Döndürürsün başı unutur elemi
Seni övmeye sözler yetersiz kalır
Sen gönlü zengin ol, bense gönül fakiri,
Doyur gönlümü, sadakasıyla gönlünün.
Eksik etme hiç, dudaklarından zikiri,
Açmaya hazır gonca gülü ol, ömrümün.
Yanakların hep pembe pembe olduğunda,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!