Ey sevgili dinle…
Her gün düşlerimde
Benimle hayal âlemlerimdesin…
Uzanıp tutamadığım ellerin
Yatamadığım kolların
Ve
Biliyor musun can tanem,
Ama nereden bileceksin
Hatta hiç bilemezsin!
Benim seni ne kadar çok sevdiğimi…
Ayrılıklara alışığım,
Ama…
Sabah bülbül sesiyle sana açtım gözlerimi
Bu gün de yalnızlığıma gebe bu şehir
Düşlerini kurduğum gecelerim de sol yanım sağır.
Hayallimle vuslata uzanan bir yolda yürüyorum
Belki bir sahil belki bir durak da
Ellerim açık yüreğim dualarda…
Sen anladın mı nasıl bir şey bu?
Ben seni sevdim
Sen de beni
Ben anlamadım, bir ad da koyamadım
Peki ya sen?
Bizimkisi adını koyamadığımız yürek sancısı
Toparlanıyorum şu sıralar
Yolculuk var çıkan fallarda
Rota hangi yöne döner
Hangi yöne düşer gölgem bilinmez
Bir veda olduğunu düşünme…
Gökyüzünün morluğu yerini
Laciverte bırakmak üzere
Hava karardı kararacak.
Saat ilerlemiş, vakit olması gereken yerde
Nöbet vardiyam yaklaşıyor
Hava karardıkça meczuplaşıyorum
Tanıyan tanır beni
Edebimle oturur
Edebimle kalkarım
Saygımı bozmam
Her kim olursa
Dostluk elimi uzatır
Yokluğunda sokakları da bir garip bu şehrin
Günler bölünmüş karanlık renklere
Kasvet çökmüş şehrin mavi göklerine
Çocukluğumda telden arabalar yapar
Yine telden çember çevirirdim…
Bezden yaptığımız topun peşinde koşar, terleyip
Susayınca da, dalardım komşunun bahçesine
Çıkrıklı kuyudan buz gibi su çeker,
Kafamı kovanın içine daldırıp, kana kana içerdim.
Yoruldum artık,
Sana olan bitimsiz sevdamı anlatmaktan
Bitmeyen uçsuz bucaksız sana giden çıkmaz yollardan
Sırtımda kambur olmuş sevdanın yükünden
Yüreğimde aşkını taşımaktan
Çok yoruldum…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!