Mustafa Han Şiirleri - Şair Mustafa Han

Damarda suyum topraktır tenim,
Dünyada zerre değil bedenim,

Herkesin dünyası alemden büyük,
Aslında çok aciz küçüğüz küçük,

Gidiyorum bağlı gözüm,
Haktan yana benim özüm,
İnanmadı iki gözüm,
Haktan yana benim özüm.

Hakka bağlan sınırsızca,

Dünya denen yalan hana aldandım,
Bir gölgeyi gerçek sanıp dolandım,
Kendi elim ile ateşe yandım,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Kırık gönüllerin ahı peşimde,

Kırık kalbi tamir etmek zor imiş,
Kırmamak gerektir biliyormusun.
İnsana katlanmak ateş kor imiş,
Sabırla kül olur biliyormusun?

Gide gide ömür bitti yol bitti,

Biz söyledik sağır kulak dinledi,
Duydu ama anlamadı bilmedi,
Ne söylersen söyle yola gelmedi,
Çırpınma boşuna geçti birader,

Beka sade savaşla da olmuyor,

Bir zamanlar dertleri, yük sayardım kendime,
Koşmuşum yıllar boyu boş hayalin peşine,

Her şeye bir mana yükler iken sözlerim,
Şimdi rüzgâr gibi gelip geçsin isterim.

Çarşaf dışı kapatır, iç yinede aynıdır,
Çok çarşaflı bilirim açıklardan sayrıdır,
Çarşaflıdan eşkiya canlı bomba az mıdır?
Piyasa çarşaf, çarşaf bu halkımız kaz mıdır?

Kaz değildir bu millet içine bakacaktır,

Tartışmalar son bulmaz sonu kavgaya varır,
Konuşmalar nedense hep geçmişe dayanır,

Ne olur benim ile bu kadar oynamasan,
Konuşmuş olmak için karşımda konuşmasan.

Sevgin benim içimde korlanır alev gibi,
İçim karma karışık sanki labirent gibi,
Hayalimde, düşümde, gerçeğimde sen varsın.
Bu gün yanımdasın ya yarın olmayacaksın.
Ne çıkmaz sokakmışsın yollarında kayboldum.
Her yerde aradım seni artık bende yoruldum.

Her şeye rağmen umutlar bitmez,
Pişmanlık faydasız gidenler gitti,
Dünle hiç yaşama, geriye gelmez,
Yarına umutla bakanlar bitti.

Ayırım yapmayın var ortak payda,