Bilemedim Ki Şiiri - Mustafa Han

Dünya denen yalan hana aldandım,
Bir gölgeyi gerçek sanıp dolandım,
Kendi elim ile ateşe yandım,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Kırık gönüllerin ahı peşimde,
Mazlumların sızısı var düşümde,
Pişmanlık ateşi yanar içimde,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Dilim ile nice yanlış söyledim,
Hata ettim yalan yanlış dinledim,
Pişman olup hatalarım anladım,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Ecel gelir diye düşünmez oldum,
Ölüm yakın iken uzakta sandım,
Dünyanın zevkine fazlaca daldım,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Geceler boyunca gözüm yaş döker,
Vicdanımdan çıkan sesler can yakar,
Rahmet kapına gözüm çaresiz bakar,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Mal da yalan mülk de yalan bilirim,
Hepsi gider yapayalnız ,kalırım,
Boş hevesin ardı sıra yürürüm,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Dağlar kadar günah yüküm sırtımda,
Ümit çiçeği var kara bahtımda,
Kapındayım rahmetinin katında,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Ne yüzüm var ne de sözüm savunur,
Amel defterimde kusur görünür,
Rahmetin gazaptan üstün bulunur,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Tövbe ettim gözyaşımı silmeden,
Sana geldim başka kapı bilmeden,
Bağışla Allah'ım beni ölmeden,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Nice vakit geçti boşa ömrümden,
Bir avuçtur kalan şimdi günümden,
Ümidimi kesmem rahmetinden ben,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.

Mustafa der kusur çoktur özümde,
Pişmanlığın izi vardır yüzümde,
Bağışlanmak istiyorum sözümde,
Yanıldım, aldandım bilemedim ki.