Murat Halıcı Şiirleri - Şair Murat Halıcı

Ah Madam Petri!
Hiç bir yere tutunamayan sesinizde
Akıp gitti yine öfkeniz
Menekşeler tutarken köşe başlarını
Güneş sırmalı şalını toplamaya başlıyor yavaştan
Ve her şey sil baştan

Alışmanlığım aklımı bir manivelayla kanırtmak
Yelpaze sallamak yüreğime
Gözbebeklerime masa atmış demleniyor yine hayat
Yudum yudum içerek en insancıl yanlarımı
Ne kadar sakin bir vahşet
Daha dün çok tanıdık gelmiştim kendime

Tanıyorum sizi Mösyö zaman
Kırk haramilerin başısısınız
Terk edilenleri törpüleyen eğe
Bazı göz bebeklerinde
Ölüm telaşısınız

Ağu hayatı içtim elinden saki
Geçmez sarhoşluğum son nefeste de
İçirdiğin mey efsun gibidir sanki
Özgürlük tadılırmış bir kafeste de

Yola aşığız geçtim yolundan saki

asil bir senfoni. uçuyordu çatıların arasından
uçak gibi desen, yükü ağır
balon gibi desen, çok daha hızlı
hatırlıyorum kıştı
çatılar beyazdı
sabahın köründeydik

Gecikme bu akşam
Hasrete çalar zaman
Şiirler geceye
Ne zaman saçlarını okşasam
Zaman kıvrılır uyur içimde

Bilir misin sofi?
Aşk dediğin bir yalnızlık silsilesi
Kendisini göremesemde
Gölgesini gördüm

Zaman ağaçkakan gibi şakaklarımı oyuyor
Gözbebeklerindeki ormanda kayboluyor bir yanım
Senin bu gülüşün yasalar üstü bir suç
İnadına boynundan dökülüyor gökyüzü
Yağmurlar ve köşebaşları inadına cüretkar
Kıvrılıp uyumak istiyorum kalbimin koynunda

Soyut çalışıyor bende zaman
İçbükey kıvranmalar, dışbükey ataklar
Loş ve hoş gözlemler
Yolun bundan sonrası
Aydınlığın bu kadarı bozar beni
En aydınlık yerlerimde morluklar

Yorgun bir üçgen çizdin gözbebeklerime
Sessizliğimle göz gözeyim
Çırılçıplak kaldım bakışlarında
Uzun zaman oldu bir aynada görmüştüm kendimi
Nasıl biri olduğumu unuttum bu yüzden
Kelimelerimi bulamadım kimliğim hükümsüz