Mutluluk Şiiri - Murat Halıcı

Beni bir savaşa götür sonra esarete
Bir çıkmaz sokağa ki kendimi bulayım
Bir şehre ki enkaz altında kalmış cesetlerim
Kollarım bacaklarım uzansın hayata özlemle
Ya da bizi sen öldürdün desinler
Yalansa hadi söyle
Neden cehennemin kapı kulplarında
Kelimelerin parmakları ve sinsi?
Kervanlara bölmüş çoktan zaman bizi
Çağı emzirmeli hem sessizlik
Cesetler damlatırken gözbebeklerime çağ dediğin
Sustuğunda düşünmeye başlar insan
Hani hayatın kirli ellerini sıktığımızdan beri
Kendimizi vaatlerle kutsal takas
Peşinden koştuğumuz imtiyaz
Üç beş soruyla damgalıyız ki cevapları yangın
Cevapları gözbebeklerimizde kıyım
Parçalanmış yüzümü toplayabilsem tanıyabilir miyim kendimi?
Galiba en iyisi mutluluktan saklanmak
Bağımlılık yapıyor ve ufuk gibi kaçak
Serap çoğu yanımız gibi
Cennetin hayata iz düşümü
Bir kitapta yaşamıştım mutluluğu
Çok oldu kitabı da unuttum mutluluğu da