Murat Halıcı Şiirleri - Şair Murat Halıcı

Gülün adı bilinmiyor
Ölüm, hep ölüm
Özetim mezar taşımda olacak
Ben rölantide

Gül nerede bilinmiyor

Üç gün oldu hanfendi
Hiç bir yola rastlamadım
Kendime de
Tenhaya çekmişler tüm istasyonları
Yolcular kendilerine yuvarlanmış
Ayı kan tutuyormuş meğer

Sessizlikle rendeleniyor düşüncelerim
Bir yolculuktan dönmüş bazıları
Hepsi yorgun çoğu yaralı
Az önce buradaydım
Şimdi kırık bir desteyim
Bir yol iki yanı şarampol

Yüzümün yelkenleri delik
Pusulam sapıyor yerli yersiz
Mevsimsiz hasatlar yüküm
Hasatsız mevsimler
Biliyorum gözbebeklerinden düştü zaman
Ne güzel köleydin inci dişli İsabella

Oyuncak gerçeklerimiz var
Hep geciktiğimiz sınırlar
Suçluyuz bu yüzden infaz ediyoruz yargıçlarımızı
Işığını düğümle sesimden ayıklayamadım gölgeleri
Yüzler ne kadar gurbet ve bu renkler ne kadar yaban tenhalarıma
Baş aşağı sarkmış sorular

Rüyalarımda hep kıyılar vardır ve deniz
Ötelerden bir şeyler gelmelidir
Bir şeylerin gelmesi beklenmelidir
Anlamına bile bakmadığım kaç sözcük var oysa
Anlamak istemediğim kaç cümle kaç gülüş
Bazı yanlarım başlarını dizlerime koyup kıvrılmış gözlerimin içine bakarak

Hayata alıştık ve ne güzel yaşıyoruz
Ne güzel seviyoruz aşka çok yakın Birbirimize bakıp kendimize benzetmeliyiz portrelerimizi
Konuşmak sende beyaz bir güvercin oluyor
Sözlerin birer gel-git
Gökyüzü yumsun gözlerini utanıyorum Zaman kıvrılıp uyuyor içimde
Uzun zaman sonra ilk defa

(Çok değeri üstad Sezai Karakoç 'un Mona Roza şiirine naziredir.)

Yağmurlar pusmuş hep, bulutlar ürkek
Bozgundalar sanki bütün mevsimler
Boynu bükük güller şimdi gidecek

Ah Madam Petri!
Hiç bir yere tutunamayan sesinizde
Akıp gitti yine öfkeniz
Menekşeler tutarken köşe başlarını
Güneş sırmalı şalını toplamaya başlıyor yavaştan
Her şey sil baştan

Alışkanlığım aklımı bir manivelayla kanırtmak
Yelpaze sallamak yüreğime
Gözbebeklerime masa atmış demleniyor yine hayat
Yudum yudum içerek en insancıl yanlarımı
Ne kadar sakin bir vahşet
Daha dün çok tanıdık gelmiştim kendime