Sende gördün bu bardağı
Taşıran o son damlaydı
Ne gözyaşı ne yağmurdu
Ne güneşti ne de ay dı
Ne ağlarsın deli gönül
Eğer medeniyet, görülen ise
Geleceği için, gülmesin kimse
Açlar diyarında, tok sevinirse
Medeniyet onun, cehalet benim olsun
Acımak hissini, unutturduysa
Hani,olacaktın elim ayağım
Soframda ekmeğim,balım kaymağım
Canımın yarısı,gözüm gözağrım
Yüreğim yanıyor neredesin sen
Hayatım her şeyim,varım varlığım
Bu sevdanın akamadık suyuna
Hırpalandık acı çektik boyuna
El sözüyle adım adım oyuna
Ne gelirim nede sen gel bir daha
Bilemedik aşkımızın suçu ne
Cihan şümul olmak, ey deli gönül
Taravet çağında, ne güzel bir şey
Artık ondan sonra, bitsede ömür
Her an hatırlanmak, ne güzel bir şey
Kalemin yazmışsa, her gün okunup
Ben senin hasretinle
Mecbur muyum yanmaya
Seni sevdiğsem, beni
Ne hakkın var yormaya
Yoksa senin içinde
Ne zorlar yaşayarak
Her şey biter sanarak
Nelere katlanarak
Yürüdükte ne oldu
Yaşıyoruz şu anda
Güneş kadar sıcağım
Ay kadar güzelim ol
Dalından ayrılıpta
Düşmeyen gazelim ol
Sar bünyemi bırakma
Ey sevgili bundan böyle sağ değil
Yücesine erişilmez dağ değil
Gün aşırı bülbül öten bağ değil
Gül görmemiş köy merası say beni
Dışlanınca çok saydığım ahiden
Yol göründü gidiyorum diyorsun
Hele söyle senin kalbin taş mıdır
Bilmem neden sen bu haltı yiyorsun
Hele söyle senin kalbin taş mıdır
Sana nasıl anlatsam ki, derince
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!