Öldürüyor şimdi içimi kederden
pustan ve gizden güçlenen
yalnızlık
yerimde duramıyorum
sensizliği düşünürken
ve uyuyamıyorum
Çocuktum her annesine hayran çocuk gibi
bilmediğim yollardan kamyon arkası yolculuğumdu
şehrine yerleşme öyküm
bu kifayetsiz yolculuğun en eğlenceli tarafı
bilmediğin yollardan bilmediğin rüzgarların saçlarıma değmesiydi
ve ayakkabılığın çekmecesine sakladığım kedim..
Bitmez bu yol oğlum, yakana yanlış kurdela bağlanmış bir kere senin, öyle hayalini kurduğun şeyleri yaşayacağını sanma. Hani eli eline gözü gözüne değen gökkuşaklarında arama benliğini.. İşe yaramaz, hal bilmez, serseri damgası yemişsin doğarken, yanlızlık doldurulmuş ceplerine. Tamam gözlerin yeşil yahut ela belki ama için siyah, keder boca edilmiş sana. Senin kaderin anlaşılmadan, çaresiz ve yalnız kalmak oğlum boşa çırpınma.
Bitmez bu yol oğlum.. Yırtsan damarlarını, iç organlarını parçalasan, un ufalsan, seni anlayacak kimse yok işte. Boşa uzaklara dalıp umut yeşertme yüreğinde. Boşa heyecan yapma, aldanma rengarenk rüyalara.
Herkes herşeyi biliyor, sen ne biliyorsun? Öğrenmemişsin oğlum bilmiyorsun işte. Bilmiyorsun mesela ızdıraplı hayat yolunu, sen ellerinde dikensiz güller taşımışsın, ipek yollarında gezmişsin, bilmiyorsun hayatı, ızdırabı bilmiyorsun. Bilmiyorsun mesela dünya'da herşeyden çok sevdiğin şeyi kaybetmenin, ölümden beter bir duygu olduğunu, o ızdırap değil ki zaten bak onu bile bilmiyorsun. Bilmiyorsun ki sevmeyi, öyle dakika sektirmeden düşünmek mi olurmuş sevdiğini, böyle sevmek mi olurmuş yahu? Özlemek neymiş bilmiyorsun, aşk neymiş bilmiyorsun? Tek bildiğin mızıldanıp durmak..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!