Murat Akbaş Şiirleri - Şair Murat Akbaş

Bir aynaya bak...
Kendini görebiliyor musun?
En hafif halinle çık...
Hafif dokunuşlar...
Neyine yetmez...

Bahar;
İsmin kadar nurlusun...
Ben, ikinci baharımı
Senle yaşamak istiyorum...
Senin gözlerinde değil...
Ruhunda kaybolmak istiyorum..

Ver elini...
Mavi güvercinime...
Akar akardık...
İstanbul gecelerine..
Acardık oturaklarımızı...
Gözlerimizde kaybolurken;

Şiirler yazdım.
Ama okuyan ben olmalıyım...
Sana yazılar yazdım.
Ama ayrılığın A`sı yok
Bilesin dedim kadınım...
Falında bir delikanlı çıkmalı

Öpücük göndermişsin...
Öpücüğün yanağımda...
Tebessümle bir gülücüğe dönüştü..
Beni mutlu eden kadınım...
Bu erkek daha ne ister...
Resmine uzun uzun baktım kadınım...

Günahlar peşinde koşarken;
Doğruları konuşmak...
Biraz ayıp olmuyor mu?

İnsanlar, inançlar, milletler...
Kavimler, alabildiğince...

Adalet önce insanın kendi ile hesaplaşmasından geçer...

Doğru veya yanlışı ayıramıyorsa,
Dostunu düşmanını göremiyorsa,
Helal ve haramı birbirine karıştırıyorsa,
Suçlu ve suçsuzu bilmiyorsa,

Aşk ve sevgi...
Güneş ve ay olabildiler mi?
Tüühh...
Bizde en zor yerden sordum...
Ah önce insan olalım...
İnsan olmak gerek...

Döner dururum bilmez idim...
Düştüm kalktım görmez idim...
Bir dem tutturdum görmez idim...
Rahman her şendedir...
Bilen biz değil, sendeymiş...
Şah damarımdan bile yakınmış...

İnsan yanlışlarından doğar...
Nedense mükemmelliğe oynar,
Yalnızlığını ise hiç belli etmez...
Kendisi olmak varken;
Başkasını oynayarak ölümünü yaşar...
Hiç doğmamışcasına;