Biz mi hata yaptık?
Yoksa onlar mı?
Nerde ufuklar, görüşler, hedefler...
Hani nerde?
Hepsi toz olmuş.
Kütüphane köşelerinde
İnsanlık; bir varoluş ve öze kavuşma destanıydı.
Kün toprak oldu, Hz. Adem ruha can oldu…
Kün su oldu, Hz. Nuh ile yeniden varoluş imtihanı…
Kün ateş oldu, Hz. İbrahim ile altın adalet imtihanı…
Kün sabır oldu, Hz. Yakup ile selamete…
Kün devlet oldu, Hz. Yusuf ile kemale erdi…
Dağlar hep duman derler...
Hiç çıkıp bakmazlar...
Sevgili yardan haber bekler...
Haber vermezler...
Hep insanlıktan söz ederler...
İnsan değiller...
Yaşananlar bir paylaşımdır...
Yoksa hiç yaşanmamış olur...
Bütün dostlara iyi paylaşımlar...
Bu arada paylaştıklarımız gerçek mi?
Yoksa sanal mı?
Sen bu ikilemin neresindesin?
İnsan...
İn; mağara, sığınağın...
San ise ünvan, kudretin...
Oldumu sana insan...
İnsan bunun neresinde?
Bu varlık;
Uğruna can veren
Kendinden de öte;
Biri artarken diğeri azalıyor...
Tuttuğum sen
Yok olan bir ben
Hiç gelmez dediğin...
Zaman akıp gitmekte...
Kim durdurabilmiş...
Tarihe imza atanların dışında...
Sen kendini görmezsen;
Başkalarının dünyasında...
Gönül sırça bir köşk...
Herkes ona sultan olamaz...
Bir yağmur yağar inceden...
Herkes tutturmuş...
Sarhoşluk sarhoşluk...
Bir içkiden mi ...
Ellerini ver elime...
Gönlümü açtım önüne
Aşta ne gurur kalır ne de onur...
Gözler yalan söylemez...
Aşk zamanı tanımaz...
Gönlünde saklar...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!