Mümkün Elbet Böylesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Mümkün elbet neylerle, mızraplı gür sazlarla,
Eser rüzgar ovada, bahar kokan yazlarla,
Böyledir tepelerin, ihtişamlı neşesi,
Mümkün elbet böylesi, coşku dolu nazlarla.
*
Gerçekleşir şarkılar, diyar diyar gezince,
Büyüler insanları, melodiler süzgünce,
Aşık ozan dilinde, şaha kalkar duygular,
Hayran kılar alemi, ruhlarını sezince.
*
Yaşanır coşkun sesler, ulu çamlar altında,
Huzur bulur gönüller, altın güneş tahtında,
Şair Veli söylesin, destanları dertlice,
Açan çiçekler güller, belagatin farkında.
*
Böylesi nadidedir, pınarların akması,
Kıvrım kıvrım yolundan, derelerin bakması,
Serin serin rüzgarlar, yüreklere doluyor,
Gönlümde alev yakar, şimşeklerin çakması.
*
Mümkün eser seherde, yaban gülü kokusu,
Uyandırır her canı, ipeklerin dokusu,
Eritir buzulları, sıcak ayın parçası,
Ruhumuzu titretir, gökyüzünün korkusu.
*
Vücut bulur mucize, ormanların içinde,
Göz kamaştırır renkler, harmanların içinde,
Böylece unutulur, acı dolu devirler,
Kıpkırmızı baharlar, zamanların içinde.
*
Gerçeğe dönüşüyor, eşsiz sanat eseri,
Muş ovası üstünde, parlar umut feneri,
Uzaktan bakıldıkça, şenleniyor yakınlar,
İz bırakır kalplerde, ustaların hüneri.
*
Elbet vuku bulacak, şafakların sökmesi,
Göğe doğru uzanan, tohumların bitmesi,
Baharın ortasında, renk cümbüşü açıyor,
Açıkça ortadadır, gölgelerin gitmesi.
*
Hayat bulur daima, tatlı nağme sesinde,
Şevk ateşi coşuyor, ustanın hevesinde,
Hiç akıldan çıkmayan, unutulmaz hatıra,
Bir mucize yaşanır, aşkın saf nefesinde.