Işığın altında algılarınla seçmiş iken.
Karanlıklar çökünce, unutmak için uykulara dalmış iken.
Işık ve karanlıkta bilinenin bir birinin aynısı değil iken.
Sadece aydınlıkta, aynanın bile yansıttığı tersi iken.
Bir varmış bir yokmuş ile hikayemde sen var iken.
Suçum neydi, manen kalbim kalmadı.
Bahtı kara, ahdı yara.
Bu yürek artık seni çekermi, gönlüm almadı.
Aralaya bildiğin kadar ara, aralaya bildiğin kadar arala,
Manen kalbimde kalmadın.
Her söylediğimi kalbinde almadı, kalbinide alamadı.
Aynı Denizde olsa derdimiz...
Sende, bende, onda, bunda, şunda olamaz, bizim sahilimizdeki kendimiz...
KISA BİR DİYALEKTİK
- Manâ'ya sordum, sen yokken ne idin?
- Ve, Manâ cevap verdi.
- Ben yokken sen, bir Nida ve bir Seda idin, dedi.
- Manâ'ya sordum, peki senin öz'ün ne?
Zihinde esiyor yeller.
Zihin bir elbise giydiremiyor, esen o yellere.
Ellenilmiyor eldiven giyilmiş ellere.
Yağan karla giydiriyor elbiseleri yerlere.
Filizlenecek tohumlarla elbiseler giydirecek zeminlere.
Mavi, Kırmızı.
Nefretim sana değil, bilesin.
Husumetim uzaklığı ve soğukluğu temsil eden Maviye...
Mazilerde kalsa bile aşkım.
Sevgim, kırmızının sıcaklığı ve yakınlığı temsil eden kızılımsılığına...
Gökyüzünde, ışığın tekamülû kırılışıyla oluşan maviyi değil.
Mavinin karanlığa yakınlılığını değil.
Karanlığın maviye naklini, karanlığın maviye dönüşümünü sevdim, ben...
Mavinin denize yansıyışıyla denizin mavi oluşunu değil, denizin zararlı ışığa ayna oluşunu sevdim, ben...
Kırkbir ipliği birbirine bağlasam kırk düğüm kırk Mim eder...
Sordum Mim kim idi?
Hz Mevlanâ kendini bir Mim bildi.
Kumaştaki iplikli ağ.
Bazı şeyler anlamını kaybedip yitip gidiyor ama bazı şeyler hep olduğu gibi kalmasada zaman hep ollarla işliyor ve herşey, Levhi Mahfuzda olduğu gibi zaman dahi muhafazasıyla duruyor...
m. orak
Niçin dökülürler yapraklar Sonbaharlarda?
Ağaçlar yapraklarını döktüklerinde ağlarlar, ve nakil olan o dökülen yapraklar, Kitapların yaprakları olurlar en sonunda.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!