Misafirsiz Davet Şiiri - Can Toprak Bayar

Akşam vakti bir çocuk,
aniden yapıştı elime.
Gözleri cam gibi.
Bir de güzel ki...
Kendi yolumda yürüyordum.
Üstelik eve dönüyordum.
İşim gücüm bitmiş, tüm telaşım bitmiş.
Tam dinlenme vaktiymiş.
Yüzüme vuran yağmur,
bu kez huzur getirmiş.

Unutmuşken yorulduğumu,
kaç kez niye vurulduğumu,
nerden çıktın be çocuk!
Dolaşık kömür saçlarınla, yırtık ayakkabılarınla.
Hem ne ara eskidi üzerinde bir şeyler?

Onu bunu geç de, adını demeyeydin iyiydi.
"Özlemek ben' . "Hasret de derler bazen"
Ah ne güzelsin kızım.
Daha demin bir şeylerden caymıştım.
Çok da tazesin içimde.
Bırak beni, gideyim evime.
Yağmurla da dost olasım yok.

Zaten üç gündür şiir de yazmadım.
Yahya Kemal'iymiş, Süreya'sı Cemal'iymiş
evde kalan yarım uzoyla sarıp, ertesi yaza sakladım. Hadi sen de dön geldiğin yere.
Ne oldu senin bir akranın vardı ?
Belki de ufaktın ondan üç beş yaş.
Sevmek miydi neydi ?
Onu zar zor def ettim başımdan.

Ahhh... Ne emeklerle büyüttüm.
Saçını kirpiklerimle taradım,
yüzünü annemin kazağına sakladım.
Bir de gençliğimin sarısından
kaşkollar ördüm ona.

Sonra bir baktım bitmedi kış.
Ortada da benden başka kimsecikler kalmamış.
Baktım adam olmayacak;
dedim,
Hadi git yavrum selametle.
Buralara da uğrama üç beş sene.
Ha bak belki yaz olur;
gün batımı, sahil kesimi,
kuşluk vakti, dalga sesi.
Gelir üç beş gün misafir olursun.
Ama öyle eni konu yerleşmek yok.
İlla gelirsen de hesaplar senden.

İkna oldu mu bilmem.
Ben pazarlığı babamdan öğrendim.
Ondan olsa gerek, neyim varsa ucuza verdim.
Neyse neyse uzatmayayım.
Hadi git buradan, deli misin nesin ?
O seni gönderene de söyle,
yetti artık kendi gelsin.