Mine Özdemirtaş Şiirleri - Şair Mine Özd ...

yolumu değiştirmedim/ aslında yokum
tanıdık iç burukluğuma kocaman merhaba
tanımadığım acılaradır korkum

sabahı her duyuşumda-batıyor topuk dikenim
öğlende çoklukla bezgin akşamda yorgunum

Limandan,
Çok uzaklara gitmek için kalkmıştı gemi.
Tam...
Rüzgarla dolmak üzereydi ki yelkeni.
Karardı gökyüzü.

yine sustunuz...!

gerçeği mi defnediyorsunuz
konuşulmayan ayrıntılara?

zamanı kemirerek

gölgemizden kaçıyoruz, siyah bir kapı kapanıyor üstümüze
sarı bir yaprak düşüyor titreyerek / tam önümüze
“değişmemeliydi tarifeler “diyor geç kalan bir yolcu
sahipsiz bir son vapur kalkıyor gözlerimizden
yanaşıyor bilinmeyen hasretlerin iskelesine
tetik bağı çözülüyor dik duruşun

boş bir yeri kapmışçasına / uzanıyorsun yanıma
kollarında azıyor nehirler
eski çağlardan kalma o son savaşçıyı,
takıyorsun peşime
sonsuz kıyılar kadar koşuyorum./ kovalıyorsun

Bilseniz nasıl da özledim Güneşli bir sabahta bu şehri
aslan yürekli bir sevdanın cebine sokarak ellerimi
bir uçtan / bir uca gezmeleri

Ah ben./
ben ki hatunlar ordusunun en tembel eri

nicedir sus çalıyor ya keman
kendi kendini figana besteledi tekillik
bırakıp gidesim var kulaklarımı
ama, ayaklarım tiz basıyor
hayırdır?.. diyorum kendime
-kahvenin telvesine fal gömmeyi

sen de haklısın

kim suçlayabilir ki seni
bolca tuttun diye stepneyi

hayat kısa zaman varken sevmeli

Seni; şiir doğurmadı elbet
Gün; şiirin Anneden doğduğu gündür.
Anla artık ey figân!
Karanlığın koynundan boynunu güneşe uzatan
her yeni fidan; kendine sürgündür.
-------------------

İçime hapsettiğim bütün kadınlar
Varlığını keşfedince saçlarını dağıttılar.
Çok değil... sadece
Ilık bir bahar meltemi gibi
Esip geçmendi bütün istedikleri.
Ama; içlerinden hiç biri;