Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Kâh öyledir,kâh şöyledir
Hep söyletir, dünya bizi

Meşeyledir, neşeyledir
Hoş eyletir, dünya bizi

Dur kardeş nereye,ne bu telaşın?
Ne için, kim için, kime savaşın?
Alınmış, çalınmış, ekmeğin aşın

Sokağın sucu ne, halkın sucu ne?
Hep birlik olalım, şucu bucu ne?

Yardım etmek isterdim imkanlarım kısıtlı
Böyle sessiz duruşum asla değil kasıtlı

Bu gün deniz feneri her yere ulaşıyor
Kasaba şehir köy köy, her yeri dolaşıyor

Hürmet,selam ederim
Değerli büyüklerim
Ne olur kulak verin
Gurbetten gelen sese

Burda ne olacağız?

Sevdim gerçek bir yâr gibi
Gözüm gönlüm bahar gibi
Geldi geçti rüzgar gibi
Hoyrat hoyrat esti geçti
Pare pare kesti geçti

Şu bizim Selçuk var ya, benim hemşerim Selçuk
Hani Trabzonlu, Selçuk, Bir bak ne derim Selçuk
Karadenizli ama ne su sever ne gölcük

Adam yüzmeyi bilir, Ama suda yüzemez
Çok yumuşak huyludur hiç kimseyi üzemez

Dalavera ile halkın malını
Soyanları Allah ıslah eylesin!
Komşusu aç iken, çatlayasıca
Doyanları Allah ıslah eylesin!

Her şeye karışan, hergele gibi

Bir gun çalışırken bana işveren
Yazıhaneme gel Bal dedi bana
Mektup salacaktım şifahi öğren
İş bitti çıkışın al dedi bana

Beynimden vuruldum işsiz kalınca

Çokluk olan bir yerde
Darılanlar çok olur
Her şey uymaz her ferde
Kırılanlar çok olur

Gürültü var her yanda

Topraktan yaratıldım, topraktandır temelim
Toprak toprak üstüne, yine ona gömelim
Afakı hayalimin,ötesinde emelim
Can çıkar da huy çıkmaz, insan dünyadan bıkmaz

Vücudum iki nefes arasında mahkümdur