Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Şekli belli rengi belli pis demem
Zaten sağır zırvalasın sus demem
Kaktüs diili elim öpsün istemem
Uzak dursun, gitsin gözüm görmesin

Sana gelir ondan haber getirir

Güzeller içinde özeldir yerin
Siyahi saçlarda gümüş tel gibi
Gönlümü okşayan meltemin serin
Aşkın sahilinde esen yel gibi

Sadece merhaban beni mest eder

Bilinmez bir yol tuttuk
Yoruldukça yorulduk
Nice yalanı yuttuk
Kuruldukça kurulduk

Zengin değilken şakir

İlaç paranı çalar, ölüme mahküm eder
Taş yürekli katiller, kahrolası mikroplar
Mahlükatın adisi canavardan da beter
Taş yürekli katiller, kahrolası mikroplar

Ceplerine indirir milletten gelen bahşi

Gurbet acısını gurbetçi bilir
Hasrete gark olur yanar gurbetçi
Firakı, hasreti çok feci bilir
Vatanı her lahza anar gurbetçi

Genç yaşında başka ele savrulur

Bir kabüstü, uyandım bin bir oldu
Kalsa idim zor da olsa çekerdim
Dün insandı bu gün bir vampir oldu
Salsa idim kör de olsa çekerdim

Kanım emip yalanırken dilini

Günümüzün fıkrası
Eskidi demokrasi
Dürülmüştür hırkası
Çoktur bunun kanıtı

Şaşırıp durursunuz

Ciddiyet yok, utanma yok, saygı yok
Yalanları yayar fasık insanlar
Uydururlar hikaye yok, öykü yok
Gözümüzü boyar fasık insanlar

Eğer fasık haber verse, Kur’an der

AKsatıyordu
ALçalıyordu
Kel düşüYordu
Dün dündür dedi

Ayrılmış yoldan

Hoca vaaz eder, cemaat dinler
Derken soru gelir, bir oturandan
‘Neden perişandır bütün Müminler? ’
Herkes üzülmüştü, soru sorandan

Bir müddet sessizlik havası esti