Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

İmam-ı azam

Sabit’in oğlu Numân İmam Ebu Hanife
Hicri seksen senesinde doğduğu şehir Küfe

Müslümanlar Irak ile İran’ı fethetmişti

Nice badireler aştı bu yurdum
Sezebildiğimi yazdım duyurdum
Bir ömür boyunca uyudum durdum
Bir rüya gördüm ki hayra yorulmaz

Tarih şahidimdir muzafferim ben

Memleket baştan başa, istilâ olmaktadır
Yabancı ne var ise, yurduma dolmaktadır
Din, ahlak, namus kültür, her şey kaybolmaktadır
Uyan, uyan, kalk uyan, gaflet sona ermeli
Yetmedi mi yattığın, gaflete son vermeli

Tarihe şan verecek
Gönüllü kan verecek
Gerkse can vercek
Kahraman erimiz var
Dünya da yerimiz var
Türk dünya ya bedel de

Ah anam sesini duyduğum anda
O kadar ağladım bil anacuğum
Hastayım demiştin hasret bir yanda

Duman göğe çıkar, görene göre
Yanıyor insanlık, inen is bizim
Umman dağa çıkar, köre ne köre!
Bunuyor insanlık, donan his bizim

Dereler yukarı akmaz sanılsın

Kâbus

Gecenin sessizliği
Yorgunluk, uyku baskını
Durgunluğu
Bana kimsesizliği

Seninle ilgili olmayan şeyler
Konuşursan seni perişan eyler
Bırak el âlemi ne söyler söyler
Böyle meclislerde eğleşip durma

Dedikodu ancak cahile hoştur

Öyle fazla düşünüp dalmayasın derine
İllaki bir beddua edceksen birine
Bir yerde rastlamadım ben bundan beterine
Trabzonspor tarfatarı olasın de, bu yeter
Ruhsal gerilim peşin her yıl daha da beter

FBI; ilan etmiş
Eleman almak için
Ancak üç kişi gelmiş
İyiyi bulmak için

Adayların hepsiyle