Mihrimah Sultan Şiirleri - Şair Mihrimah ...

Hayat nasıl da yoruyor insanı...
İnsan büyüdükçe yalnızlaşıyor,
Emek verdikçe nankörlük görüyor;
"Yaşamak istemiyorum." dedirtiyor insana.

Seven sevilmiyor, sevilmeyen kıymet görüyor;

*1.*
Koşarak gittim her seferinde,

Kalbim seni görünce, tanıdığı ilk günden bağlanmış sana;
Bana haber vermeden, bir de meydan okumuş sana.
Kendinden eminken, oysa bilememiş kalbi,
Zaten ondan önce gitmişken, yine düşecek de ateşe.

Kavrulacaktı şimdiden, bu yol hasret yolu;

,

Kalbin Baharı

Bir ilkbahar mevsimiydi kalbim,
Hiç bu kadar renklenmemişti;

Sustum, konuşmayacağım.
Sevdamı saklayacağım, saklayacağım.
Belki kurtarmaya gelirsin hapsolduğu yerden.
Çıkınca yolunu şaşırıyor, çıkmazlara giriyor.

"Yanındayım" demiştin,

---

*1.*
Bir ankayım, ölüp ölüp dirilen,

---


*1.*

Güzel kızım, saçlar ipek; kızım deli dolu halleri.
Haylaz kızım, tatlı tatlı şirinlikleri;
Ne çok severdi ninnileri, "Bir daha, bir daha söyle." derdin geceleri.
Adım atmayı severdi, istemezdi yürüteçleri.

Kayboldu mu ortadan? Bir an anla ki yaramazlıktan.

Küllerimden Doğuş

Yeniden aldım kalemi elime,
Hisselerimi kağıda dökmeye,

Gamzen'de tebessümün misali, her an hayalimde;
Yansıtıyor sirayeti, kalbimi yerinde yokluyor bir ileri.
Bir geri acıtıyor yokluğun, deli ediyor benden beni;
Ellerimde var sıcaklığın ateşi, köz gibi bedenim hissediyor.

Yokluğunun özlemini... Sen başka yerde,