İsyanım insanlara Şiiri - Mihrimah Sultan

Hayat nasıl da yoruyor insanı...
İnsan büyüdükçe yalnızlaşıyor,
Emek verdikçe nankörlük görüyor;
"Yaşamak istemiyorum." dedirtiyor insana.

Seven sevilmiyor, sevilmeyen kıymet görüyor;
İyi insan eziliyor, kötü insan yüceltiliyor.
Hiçlikte kaybolmak, silinmek...
"Yaşamak istemiyorum." dedirtiyor insana.

Bugün iyi değilim azizim, yüzüm gülmüyor.
Kahkahalarımın ardına sakladım acılarımı.
Gözyaşlarım dışarı akmak için benimle cebelleşiyor;
"Yaşamak istemiyorum." dedirtiyor insana.

Bazen de kahkahalarım bulutların arkasına saklanıyor,
Gözyaşlarım bulutların içinden dökülüyor.
Taşıyamıyor hüznü, kederi; bırakıyor kendini.
"Yaşamak istemiyorum." dedirtiyor insana.

En çok da sevdiklerim yaralıyor, üzüyor;
Kolumu, kanadımı kırıyor sanki.
Neşem bazen yoruluyor acılarımdan,
"Yaşamak istemiyorum." dedirtiyor insanı.

Varlıklarına şükür dediğim çocuklarım,
Bilmeden incitiyor annelerinin kalbini.
"Kötü bir anne miyim?" dedirtiyor bana,
"Yaşamak istemiyorum." dedirtiyor bana.

Oysa ne kadar mutluydum doğduklarında,
"Yaşama sevincim." diyordum. Onlar için
Hayatın dertlerine çektikten sonra,
"Yaşamak istemiyorum." dedirtiyor insana.