Mezar oldu yüreğim

MEZAR OLDU YÜREĞİM
Mezar oldu yüreğim, gömdüm bütün düşleri,
Sensiz geçen her günüm tüketti ümitleri.
Bir zamanlar gülen yüzüm şimdi hüzne büründü,
Hasretin soldurdu ömrümde açan gülleri.

Mezar oldu yüreğim, sessizce ağlar gece,
Adını fısıldarım yıldızlara gizlice.
Bir tek sen anlardın diye bekledim yıllarca,
Kaldım kendi yalnızlığımın içinde sessizce.
Ben seni ömrüm bildim, sen ise bir misafir,
Geldin gönlüme bahar, gittin ardında zehir.

Bir gülüşün cennetimdi, bir vedan kıyametim,
Şimdi her hatıranda içimde kopar zincir.
Rüzgâr bile acı verir adını söyleyince,
Yağmurlar gözyaşı olur pencereme değince.

Sensizlik öyle ağır bir yükmüş ki sevgilim,
Nefes almak zor gelir seni düşününce.
Mezar oldu yüreğim, taşında adın yazılı,
Her satırı gözyaşı, her harfi acı kazılı.

Ne zaman seni ansam içim yanar kor gibi,
Bu sevdanın hikâyesi kaderime yazılı.
Dost dediklerim gitti, yollar sessiz kaldı,
Yüreğimde büyüttüğüm umutlarım soldu kaldı.

Ben sevgiyi eksiltmeden yaşamayı seçtim,
Ama kader bana hep ayrılığı yazdı.
Geceler sırdaş oldu, ay dinledi derdimi,
Yıldızlar tek tek saydı dökülen gözyaşımı.

Kimse bilmedi içimde kaç fırtına koptuğunu,
Bir tek Rabbim duydu sessiz yakarışımı.
Ne baharlar sevindirdi ne çiçekler güldürdü,
Hasretin her mevsimi kışa çevirip durdu.

Bir zamanlar umut olan o güzel gözlerin,
Şimdi yalnız yüreğimde derin bir iz bıraktı.
Mezar oldu yüreğim ama sevdam ölmedi,
Adını silmek için yıllar bile yetmedi.

Bir ömür seni sevdim, bundan hiç utanmadım,
Çünkü gerçek sevenlerin sevgisi tükenmedi.
Belki bir gün anlarsın bıraktığın boşluğu,
Benim çektiğim acıyı, içimdeki yokluğu.

Ama geçen zaman geri dönmez sevgilim,
Toplayamaz hiçbir el kırılmış bir umudu.
Şimdi sessizce yürürüm ömrümün yollarında,
Bir dua taşırım hâlâ çatlamış dudaklarımda.

Rabbimden tek dileğim, gönlüme sabır vermesi,
Çünkü en ağır yükü taşırım omuzlarımda.
Mezar oldu yüreğim, yine de kin tutmadım,
Sana beddua değil, hep huzur diledim.

Ben sevgiyi Allah için temizce yaşadım,
Kaybettim belki seni, ama insanlığımı kaybetmedim.

Bir gün bu ömür biter, susar bütün kelimem,
Toprak örter üstümü, diner belki özlemim.
Ama rüzgâr bir şiir okursa mezarım başında,
Bil ki son nefesime kadar seni seven bendim.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ