Ben bana benzeyen biriyim Şiiri - Wolf Son

Aynadaki çehreye bakıyorum uzun uzun,
Çizgileri tanıdık, bakışları en az benim kadar derin.
Fakat içimden fısıldayan o sonsuz buzun,
Sahibi değil artık giden o güzel günlerin.
Kendi hatıramın sokağında bir gece vakti,
Kendi adımlarımı takip eden bir yabancıyım.
Ben artık sadece bana benzeyen biriyim,
Kendi gölgesine basarak yürüyen bir inançtayım.

Hangi kuytu köşede, hangi kalabalık hengamede,
Sessizce süzülüp aldılar bendeki o saf özü?
Ne bir çığlık koptu gece vakti gökyüzünde,
Ne de soruldu kimseden bu büyük soygunun sözü.
Gülüşümü bıraktığım o çocuksu mevsimler,
Gözlerimdeki o tutkulu yangın nerede şimdi?
Bana ait olan beni benden çaldılar tek tek,
Bırakıp geriye sadece bu soğuk, bu sessiz bendi.

Adımı çağırsa bir dost, irkilip duruyorum,
Çünkü o adın taşıdığı adam ben değilim.
Bir yankıyım belki de, dağlara çarpıp dönen,
Ya da rüzgârda savrulan eksik bir yaprak gibiyim.
Gövdem burada, soluğum buralarda gezinir de,
Ruhumu hangi hırsız hangi meçhul diyara götürdü?
İçimdeki o sönmeyen, o gururlu, o ışıklı feneri,
Hangi acımasız el tek bir üfleyişte söndürdü?

Zaman dediler, belki de zamandı o hırsızın adı,
Belki de yaşanmamış sevdaların sessiz ahıydı.
Eksildim her adımda, unuttum kendi kokumu,
Bu ömür, geride kalan bir tuvalin solgun siyahıydı.
Şimdi ne zaman dokunsam göğsümün sol yanına,
Kendi kalbimin atışında bir başkasını duyarım.
Bana ait olan ne varsa alındı elimden,
Ben ancak benden kalan o büyük boşluğa sığınırım.

Sokak lambalarının altında süzülen şu siluet,
Bana benziyor evet; boyu, posu, duruşu aynı.
Ama bakışlarındaki o çaresiz, o yorgun hüzün,
Çalınmış bir ömrün, yağmalanmış bir ruhun payı.
Geriye kalan bu kabukla yürümek ne zor,
Kendi varlığına bir konuk gibi misafir olmak.
Her sabah aynı yabancı yüzle uyanıp,
Kendi yokluğunun içinde her gece yeniden solmak.

Yine de bir ümit var gecenin en koyu katında,
Ararım o çalıntı benliği saklı kuyularda.
Bir mısranın kıvrımında, bir türkü fısıltısında,
Belki de kalmıştır izim unutulmuş uykularda.
Beni benden çalan dünya bilsin ki şu gerçeği:
Gölgem bile yetecektir bir gün yeniden doğmaya.
Ben bana benzeyen biriyim bugün belki ama,
And olsun o çalınan ruhumu geri almaya