Haydi, canlar çıkın yola!
Serin yerde veriniz mola,
Yeniden güç gelsin kola,
Bu yurdun size çok borcu,
Her yere gider kamyoncu.
Türkmen obalarını gezip dolaşmış
Bilgisini, görgüsünü halkından almış.
Kimi zaman derin sevdalara dalmış,
Sevdanın türküsüdür, Karacaoğlan…
Olayların oluş biçimlerini düşünen,
Zeybek oynar, horon teperiz.
Düğünde kol kola halay çekeriz
Birlikte ağlar, birlikte güleriz
Acıda, sevinçte hep beraberiz
Yiğitler, erenler, ozanlar yurdu
Oy burası güzelim Anadolu!
Türk Halkı’nın yaratmış olduğu kimlik,
Sıradan insan; namuslu mert bir kişilik
Yetenekten, cesaretten doğmuş dirilik
Bir masal kahramanıdır; Keloğlan.
Fakir, yaşlı annesi ile birlikte yaşayan
Küresel gücün ateşinde yanma,
Okul yakmayı bir marifet sanma.
Düzenbazların sözüne kanma,
Uyan gafletten, kendine gel!
Kime giderse gitsin bu sözüm,
Çoğu zaman,
Sabah çok erken kalkarım.
Elimi, yüzümü yıkar
Evimin sokağa bakan pencere yanına oturur,
Yeni başlamakta olan güne,
Merhaba derim…
Beylerin acımasız zulmü sürmüş,
Şanlı padişahlarının yüzü gülmüş,
Kimbilir, kimlerin ocağı sönmüş?
Seyis oğlu Ruşen Ali, Köroğlu’dur
Halkın saz şairi, dirençli özüdür.
Hava dumanlı, göz gözü görmüyor
Yaptıkları şu işlere akıl sır ermiyor!
Bakın! Cumhuriyet nereye gidiyor?
Canlar olanları görmez misiniz?
Küresel sermaye her yere kök saldı,
Neden baygın baygın bakarsın?
Edalı duruşunla içimi yakarsın,
Yaralı gönlüme hicran katarsın,
Dünyaya değer ela gözlerin.
Kırda bayırda salınarak gezersin,
Sokağa çıkarsa, neşeye bürünür
Yatağa düştüğü zaman dövünür,
Hanede sevgiyi tadınca çözünür,
Güler yüzlü oğlum Batuhan.
Yıllar sonra gelirsin, okul çağına
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!