Gökyüzü geniş; bakınca ferahlarım,
Dünyada kapladığım yeri anlarım.
Üç beş kemik, biraz deri, biraz kanım;
Ben, beni ben yapan kudreti ararım.
Rüzgâr esintisi düşündürür, canım,
Düşünceler içinde boğuluyorum,
Kurtulmanın yolunu bulamıyorum.
Ben bu işin içinden çıkamıyorum;
Sonu var mı bu ahvalin, bilmiyorum.
Geceler ki gündüzleri kovalıyor,
Hüzün çökerken umut kalkar gider,
Umutsuzluk bizi perişan eder,
Perişan olanlar hayata küser,
Hayat ki böyle gelmiş, böyle gider.
Bir dünya düşlüyorum;
Kırk düşünüp, bir söylüyorum.
Sözü elekten geçirip,
Muhatabına iletiyorum.
Acaba çok mu ince düşünüyorum?
Yaşamın her yanından belirsizlik akıyor;
İşte beni hep bu belirsizlik yoruyor.
Hayat plan yapmaya izin vermiyor,
Plansızlık içinde debeleniyorum Canfezâ.
Yalnızlık bu dünyada insana yük
Birini bulmanın zorluğu çok büyük
Düşününce insan çok dünya küçük
Hayat düşüncelere sığmıyor Canfezâ...
Aramak bulmanın birinci adımı
Vakitlere bölsem bölsem düşünsem,
Nasıl seviyorum seni, düşün sen.
Zihnimde seni kendimle düşlesem,
Nasıl seviyorum seni, düşün sen.
Boğucu günler oluyor bu çağda,
Durmadan aklında bitmeyen sevda...
Sonu gelmeyen gecelerde yasta;
Düşünmek üstüme koca bir yafta.
Sabahlar, kurtarın beni acıdan!
Sözün yetersiz kaldığı zamanlar,
Alıp bu başımı gidesim gelir.
Önümde varken ümitsiz yarınlar,
Alıp bu başımı gidesim gelir.
Ülkede anlayışsız insan dolu,
Su sesi rahatlatıyor insanı,
Bitmiyor insanın derdi, tasası.
Dağlar yüklenmemişken bu davayı,
Neyine güvendin ha insanoğlu!
Ağaçlar durmadan Hakk'ı zikreder,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!