Mesafelerin Hesabı Şiiri - Mustafa Alp

sıkıntım zaman değil sevgilim,
takvim yapraklarına küsmedim ben.
ne sabaha kızdım,
ne geceye.
derdim,
iki şehir arasına sıkışmış
bir çift gözün hasreti.

öyle uzun ki yollar,
bir ucunda sen,
bir ucunda ben.
arada dağlar yok aslında,
denizler yok,
savaşlar yok.
bir sen varsın ulaşamadığım,
bir de seni düşünmekten
eskiyen ömrüm.

evim diyorum,
duvarları sen kokmayan yere ev denir mi?
çay koyuyorum,
bir bardak fazla.
sonra hatırlıyorum,
bardak burada,
sen yoksun.

akşam oluyor,
karanlık pencereye yaslanıyor.
ben yine aynı yerde,
aynı özlemle,
aynı inadına bekleyişle.
saatleri saymıyorum artık.
saatler beni sayıyor.

bir bilsen,
sensizlik ne acayip şey.
insan kalabalıkta yalnız kalıyor,
bir şarkıda dağılıyor,
bir sokakta durup sebepsizce
gözlerini arıyor.

umutları gökten yere indir dedin ya,
indiriyorum işte.
ne kadar güzel düş varsa,
önüne bırakıyorum.
al hepsi senin olsun.
ben payıma,
bir gülüşünü yeter görüyorum.

hayallerin trenine bindim kaç kere.
her vagonda sen vardın.
her pencerede yüzün.
her durakta adını sordum.
kimse bilmedi.
kimse sen olmadı.

rüzgara söyledim seni,
bulutlara anlattım.
yağmur geldi omzuma dokundu,
ama sen gelmedin.

şimdi buradan sesleniyorum sana

ne altın istiyorum,
ne saray,
ne de dünyayı.

az bana.
bir selamın yeter.

az bana.
yüreğinin kapısını arala yeter.

seni bana.
işte bütün meselem bu.

ve eğer bir gün yollar yorulursa,
mesafeler utanırsa,
hasret diz çökerse,
hiçbir şey söylemeden gel.
kapıyı çalman yeter.
çünkü ben,
bunca zamanın ardından
hala aynı yerde,
hala aynı sevgiyle,
sana ayrılmış bir ömür gibi
bekliyorum.

ve inan sevgilim,
sıkıntım zaman değil.

sensiz geçen
bütün mesafeler.

✍️