Merhamete inen yagmur

Merhamet, sessiz bir yağmur gibi iner kalbe,
Ne gürültüsü vardır ne de gösterişi.
Bir yarayı sararken büyür insan,
Bir gözyaşını silerken kendini bulur.

Kalp dediğin etten bir parça değildir sadece,
İçinde nice hayatları taşıyan bir emanettir.
Kırmak kolaydır, taş bile kırılır zamanla,
Ama onarmak; işte orada başlar insanlık.

Dünyayı değiştiren büyük sözler değil bazen,
Yorgun bir omza dokunan sıcak bir eldir.
Çünkü merhamet, karanlıkta yanan bir kandil gibi,
Önce sahibinin yolunu aydınlatır.