Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

Bir motor gelliyor karşıdan süzülerek.
Keşke içinde olsaydık ikimiz sonsuza dek.
Yelken açsaydık uzaklara birlikte sevgimizle.
Evimiz orası olsaydı hiç ayrılmasaydık seninle.

Dalgalar götürseydi bizi götürebildiği yere.

Kara bulutlar sıralanmış
Arka arkaya,
İçim kırık, yüreğimde sızı,
Ah şu ayrılık..
Karamsar bulutlar sanki gözlerim,
Yağmurla birlikte, akacak gözyaşlarım,

Yıllar ne çabuk geçiyor. Daha dün bizler çocukken, şimdi kendi çocuklarımızı büyütüyoruz.
Kesinlikle hepimiz zor günlerden geldik bu yıllara. Herzaman acılar çoğunlukta olur yaşamda. Bazen yıldızlar gibi mutluluklar aralıklarla yağar üstümüze.. Ama sonradan gelen acılar, baskın çıkar hayatta. Mutluluk hep bir adım geride, yetişemez çekilen acılara.

Anlaşılmaz duygularla yoğuruluruz geçen zamanda. Severiz sevilmeyiz. Sevmeyiz seviliriz. Çocuklarımıza söz dinletemeyiz. Sevdiklerimizi kara topraklar alır bir daha göremeyiz. Yeri gelir işler bozulur bir lokma ekmeğe muhtaç oluruz. İşte böyle zamanlarda gerçek dostu ararız.
Eski zamanlardaydı dostluk deriz. Dostlarımızdan manevi desteği bile göremeyiz. Böyle günleri hep yaşadık eminim. Belki de dost dediğimiz sırtımızdan vurdu bizleri. Duygularımızla kimseye güvenmemeyi öğrendik.

Bıraktın gittin beni, arkandan bakakaldım.
Sevdan içimde, özlemler de kelepçem şimdi.
Hapishane evim, dört duvar içinde günlerim.
Ağlama duvarı her sayfam, renklerden ise kırmızı.

Aslında yeşili severdim senin gözlerin gibi.

Seni ne kadar özledim biliyormusun,
Ellerini hissetsem ellerimde,
Gözlerin dalsa gözlerime,
Gülücüklerini görsem güzel yüzünde,
Umurumda olmaz hiç, ölsem sevgili.

güneş pencereden mağrur bir şekilde,
giriyor içeri.
sevinç kaplıyor bir anda içimi,
dalıyorum düşüncelere.
güneş içimi ısıtıyor
aşkınsa yakıyor beni.

yakın olduğunu söylüyorsun bana.
okadar uzaksın ki..aslında.
sana ulaşamam seninle olamam.
kalbimi sana veremem
hayatına giremem.
sevgin beni yaksa da

bir deli rüzgar gibiydim.
eser, eser dururdum.
karşıma kim çıkarsa yıkar kırar vururdum.
hiçbirşeyden korkmaz yıllara meydan okurdum.
deli rüzgâr dı lâkâbım
engelleri tanımaz aşardım

yeter be fırtına, esme bu kadar hızla.
nem kaldı alacak, ben den başka.
hep sevdiklerimi aldın götürdün
uzaklara.
beni yalnız, tek başıma bıraktın
bu diyarda.

bir üzüm bağında dolaşıyordum.
sanki cennetten bir parçaydı burası.
salkım salkım üzümler ne güzellerdi.
karşıdan geldiğini gördüm o an.
ne yapacağımı şaşırdım
sanki bir suçlu gibi..