Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

Yıllar ne çabuk geçiyor. Daha dün bizler çocukken, şimdi kendi çocuklarımızı büyütüyoruz.
Kesinlikle hepimiz zor günlerden geldik bu yıllara. Herzaman acılar çoğunlukta olur yaşamda. Bazen yıldızlar gibi mutluluklar aralıklarla yağar üstümüze.. Ama sonradan gelen acılar, baskın çıkar hayatta. Mutluluk hep bir adım geride, yetişemez çekilen acılara.

Anlaşılmaz duygularla yoğuruluruz geçen zamanda. Severiz sevilmeyiz. Sevmeyiz seviliriz. Çocuklarımıza söz dinletemeyiz. Sevdiklerimizi kara topraklar alır bir daha göremeyiz. Yeri gelir işler bozulur bir lokma ekmeğe muhtaç oluruz. İşte böyle zamanlarda gerçek dostu ararız.
Eski zamanlardaydı dostluk deriz. Dostlarımızdan manevi desteği bile göremeyiz. Böyle günleri hep yaşadık eminim. Belki de dost dediğimiz sırtımızdan vurdu bizleri. Duygularımızla kimseye güvenmemeyi öğrendik.

Bıraktın gittin beni, arkandan bakakaldım.
Sevdan içimde, özlemler de kelepçem şimdi.
Hapishane evim, dört duvar içinde günlerim.
Ağlama duvarı her sayfam, renklerden ise kırmızı.

Aslında yeşili severdim senin gözlerin gibi.

Seni ne kadar özledim biliyormusun,
Ellerini hissetsem ellerimde,
Gözlerin dalsa gözlerime,
Gülücüklerini görsem güzel yüzünde,
Umurumda olmaz hiç, ölsem sevgili.

güneş pencereden mağrur bir şekilde,
giriyor içeri.
sevinç kaplıyor bir anda içimi,
dalıyorum düşüncelere.
güneş içimi ısıtıyor
aşkınsa yakıyor beni.

yakın olduğunu söylüyorsun bana.
okadar uzaksın ki..aslında.
sana ulaşamam seninle olamam.
kalbimi sana veremem
hayatına giremem.
sevgin beni yaksa da

Bir çoban yaşardı dağların en tepesinde.
Aşıktı doğaya Rabbimin yarattığı herşeye.
Yanık türküler çalardı kavalıyla sevgiliye.
Akardı gözyaşları, aldırmaz çalardı yine.

Aşıktı köyün en güzel kızına, deliler gibi.

Denizin maviliğinde yakaladım aşkı, buldum seni.
Baktım gözlerine, tutuklu oldum sanki.
Doğa harikaydı ben ise, seninle beraber.
Aşk başlamıştı yüreğimizde, sevmeye değer.

Bir kayanın üzerinde, gözlerim dalmıştı denize.

Sensizlik roman oldu sayfalarca
Kağıt sustu kalem şaştı bu aşka
Aşk döküldü dudaklarımdan durmadan
Özlem esir kaldı yüreğimde anlamadan.

Aşık olmalıydım Rabbime yakın bir aşkla.
Sevmeliydim mecnun misali, sevdayla.
Tutkular coşmalıydı hep, her gördüğümde.
Elektrik çarpmış gibi titremeliydim sevgiyle.

Ölümüne bir sevdayla kalmalıydım başbaşa.

Sağanak sağanak aşk yağıyordu istanbula
Buram buram toprak kokuyordu her yer
Senin sevgindi yüreğimi ıslatan
Aşkındı beni bu sevda da bırakan
Adımızı yazmıştık taşlarla kumlara
Ayak izlerimizi bırakmıştık anılara