Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

Sensizlik roman oldu sayfalarca
Kağıt sustu kalem şaştı bu aşka
Aşk döküldü dudaklarımdan durmadan
Özlem esir kaldı yüreğimde anlamadan.

Aşık olmalıydım Rabbime yakın bir aşkla.
Sevmeliydim mecnun misali, sevdayla.
Tutkular coşmalıydı hep, her gördüğümde.
Elektrik çarpmış gibi titremeliydim sevgiyle.

Ölümüne bir sevdayla kalmalıydım başbaşa.

Sağanak sağanak aşk yağıyordu istanbula
Buram buram toprak kokuyordu her yer
Senin sevgindi yüreğimi ıslatan
Aşkındı beni bu sevda da bırakan
Adımızı yazmıştık taşlarla kumlara
Ayak izlerimizi bırakmıştık anılara

Bir tarafta Asya, bir tarafta Avrupa.
Seninle iki arada kaldık biz sonunda.
İkisini bağlayan, Boğaziçi Köprüsü,
Bizleri neden ayırıyor ki sevdamızda.

Biz aşık değilmiyiz bu iki yakada.

Seni ne kadar çok sevdiğimi sorsana
Bu sevda için öldüğümü anlatsın sana
Haber saldım yüreğine yağmurlarla
Seller gibi taştı yaşlarım ırmaklara
Aşkına yandım aşık oldum sonunda.

Bugün herşeye geç kaldım
Sana, yarınlara, sevdana
Yetişemem artık
Hep geride geçmişte
Anılara takılı kaldım
Yarınlar yok artık

Yine gözümde yaşlar, ya içimdeki hüzün.
Bayramlarda, bir değişik atıyor kalbim.
Sizleri görememek hasretinizle yanmak,
Çok özledim anneciğim, babacığım çok..

Elerinizi öpmek mutluluk verirdi her bayram.

her anneler gününde, içimi bir özlem kaplar.
senin yokluğunu, birkez daha hissederim.
sensizliğe alışamadım canım annem.
senin sevgin hâlâ içimde, derinliğinde.
ölene kadar devam edecek bütünlüğüyle.
senin yokluğuna birtürlü alışamadım.

Bir son kalmadı biz de yaşayacak,
Çoktan öldürmüşsün yüreğinde ki beni,
Çok uğraştım eski günlerin hatırına,
Ne yaptıysam fayda vermedi,
Hep yandım tek başına,
Hep kaldım çaresizce aşkınla,

Bir köpek geliyor karşıdan.
Deli gibi koşuyor umursamadan.
Bulmuş kendine bir bidon.
Eğleniyor kimseye aldırmadan.

Çekmişiz altımıza iki iskemle.