Mekke Şiiri - Uğur Şemen

Mekke mübarek şehirdir, nur dolu her köşesi,
Kâbe’ye yönelir kalpler, secdeye varır başı.
Hacer-ül Esved cennetten, taş olup indi dişi,
Tavaf edene şifadır, siler bütün günahı.

İbrahim eliyle kurdu, temeli Hak’la yoğurdu,
Dua etti “emin kıl” diye, Rabbi kabul buyurdu.
Zemzem fışkırdı yerden, susuz kalanı doyurdu,
İçene derman oldu, derde deva sundu.

Hira’da ilk vahiy indi, “İkra” emri duyuldu,
Karanlık çağ kapandı, tevhid güneşi doğdu.
Mekke şereflendi böyle, İslam’a yurt konuldu,
Server burada doğdu, alemlere rahmet oldu.

Kâbe’nin örtüsü siyah, heybeti gönül yakar,
Tavafta dönen canlar, aşkla “Lebbeyk” çeker.
Arafat’ta dökülen yaş, günahları hep yıkar,
Mina’da atılan taş, şeytana ders çakar.

Safâ ile Merve koşar, Hacer ana feryadı,
Evlat aşkı yüreğinde, “su var mı?” feryadı.
Rab görür teslimiyeti, verir Zemzem muradı,
Mekke öğretir bize, kul olmanın iradı.

Ey Mekke-i Muazzama, sensin imanın kalesi,
Sensiz geçen ömürde, ne tadı var hevesi.
Bir kez görsek yeterdi, Harem’de secde hevesi,
Gözlerimiz yaş dolu, Kâbe’ye bakış hevesi.

Dua edelim Mevla’ya, nasip eyle haccını,
Mekke’ye varan kulun, affeyle cümle suçunu.
Son nefesimiz orada, Kâbe’ye sürsün yüzünü,
Cennette buluşalım, Habib’in gül yüzünü