Mehmet Yücel Şiirleri - Şair Mehmet Yücel

Yaşamayı özledim; duvarsız,figansız,feryatsız
ve dilenmeden.
Soygun yapmadan yolunu kesip hayatın.
Eşkıyası olmadan...
Dil bilmeze dil dökmek,sitem ekmek,
boyun bükmek...

Yaşamayı özledim; nankörsüz,hainsiz,
bedelsiz.
Tutabildiğim kadar...
Vurulduğum kadar...
Yorulduğum kadar...
Savaşmaya mecbur ettikleri kadar...

Biz söz vardır dahası yoktur.
Biz söz daha vardır, düşer yerlere, bin kez yalan olur.
Ocaklar yıkar, canlar yakar.
Tükenirsin yetmez.
Çekersin bitmez.
Ekersin yeşermez.

İnsan doğar güneş gibi,ay gibi,yıldız gibi.
Onlar bile sönük kalır yanında.
Bir yürek doğar dünyaya; anlam olur,ışık olur.
Neye yarar o dünya insan yoksa,sevgi yoksa,dost yoksa.
Gökyüzü görülmüyorsa; görülüp düşünülmüyorsa ne çıkar bundan.
Çiçekler dokunulmuyorsa,koklanmıyorsa çiçek olmuş ne anlamı var.

Yaratan yaratmış bildiği varya...
Sitem eylemek kimin haddine.
Aklı ziyan eden davranış biçimleri..
Aklın ermediği tutumlar...
Kalpleri parçayan yaşam kesitleri...
İçinde binlerce sorun barındıran bir dış görünüş.

Tanımakta zorluk çektiğim varlık...
Dün onca umudumun merkezi...
Bugün umutsuzluğumun sebebi...
Bir gidişi vardı ki; hayat öyle gitmezdi, can öyle gitmezdi.
Bir hayatı kanlı pençelerin arasında taşıyan vashşi kartal bir gibi...
Depremde çöken bir çürük bina gibi...

Bir şeyler söylemek istedim hep.
Sorun var diyecektim, yanlış var diyecektim, mantık yok diyecektim.
İstemekle olmadığını öğrettin bana.
Başka bir kişi olmayı öğrettin bana.
Sahne almayı, sahnelerin tozunu atmayı senden öğrendim.
Rolere ısınmayı, iyi rol yapmayı da senden öğrendim.

Bir arada olmak kolay mı seninle.
Yüzsüz olmak gerek yüzlerce kez.
Kırk parçaya bölünmek...
Bir kenara koymak ne varsa gurura dair.
İnsana dair, erkeğe dair....
Gerçek bir Türk'ün elinden bunca sahte eziklik geldiği nerde görülmüş.

Bir söz verde umutlanalım bari.
Hayallerimiz olsun sayende toz pembe.
Nasılsa tutmayacaksın.
Nasılsa oralı bile olmayacaksın.
Ne alakası var deme.
Her tutmadığın söz bir anlam oldu bende.

Gör, ne hale düşmüş erkek denilen.
Zavallıdan beter zırlar zavallı.
Karışmış kanları göz yaşlarına.
Bir kadına çatmış, bir kadın çarpmış.
Yakın zamana kadar kendini erkek sanıyordu.
Aldanıyordu...