Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

İnsan hayatı da dört mevsim gibi,
Bahar, yaz, sonbahar derken, kış gelir.
Kimi bahçelere işin garibi,
Başka diyarlardan ürken kış gelir.

Ben bile unutmuşum,
60 yıl önce bu gün,
Başlayan bu serüveni..
Başkası hatırlamamış çok mu?
İnişli Çıkışlı,
Acı tatlı,

Gönlümdeki bu boşluğun,
Hiç dolmayan yanı sensin.
Bu ürperten sarhoşluğun,
Serde esen fanı sensin.

Mevzu hem zor, hem karışık,

Yine dalgın durgun ela gözlerin,
Ümit ışığımı söndürme bari.
Nedense zehirden acı sözlerin,
Boş yere gönlümü küstürme bari.

Ne olursun anla biraz halimden,

Gittiğin yolu sonu uçuruma uzanır,
Ummadığın bir anda düşeceksin taş kalplim.
Ne desem yalan gelir doğru diyen suçlanır,
Sonunda gerçekleri göreceksin taş kalplim.

Bir gün bana dönsen de zaman hayli geçecek,

Neden bana sitem ediyorsun,
Bir ümit veremem demedim mi?
Sen bunu çok iyi biliyorsun,
Ben seni sevemem demedim mi?

Ne olur karşıma çıkmasana,

Bu gün hizmet yarışının bayramı,
Asil köylümüze uğurlu olsun.
Kuşkudan arınsın hayat kavramı,
Köylüm yarınından umutlu olsun.

Kökenimiz köydür, bizim bu diyâr,

Hangi kapı açılmaz ki, önünde,
Güler yüze, tatlı dile merhaba!
Ne büyük içtenlik kara bir günde,
Dostça uzatılan ele merhaba!

Gök-kubbe’si hilallerle donanan;

Size bir iki sözüm var,
Beni dinleyin efendi.
Yalanlara ne lüzum var,
Doğru söyleyin efendi.

Adalet şaşmaz bilin ki,

Sayfa, sayfa şiir yazdım,
Senin için diyemedim.
Mısra, mısra mezar kazdım,
Senin için diyemedim.

Dilek tuttum, mumlar yaktım,